01-07-10

Een cadeautje van onze poes paige...

 

 Nietsvermoedend zat ik op mijn oude versleten bank, lekker een goed boek te lezen. Tot ik op een gegeven moment een doffe knal hoorde. Mijn pas, moeder geworden zwarte poes Paige sprong naar binnen en plofte neer op het zeil dat in de woonkamer ligt. Geschrokken sprong ik op, en liep achter Paige aan die inmiddels al naar de keuken was gevlucht. Wat vond ik daar, een klein dood vogeltje ( al de tweede deze week ).

 Misselijk en gechoqueerd staarde ik naar het dode vogeltje. Vloekend tegen Paige van waarom doe je dat nou? Verontwaardigd kijkt Paige mij aan, alsof zij niet begreep wat hier verkeerd aan was.

 Geïrriteerd maar toch vertederend keek ik naar Paige. Ach het zit in het aard van het beestje, toch lief dat zij een cadeautje voor mij meebrengt. Maar liever had een gouden ring of iets anders in die richting gehad. Maar nee, daar komt ze helaas niet mee.

 Voorzichtig legde ik het beestje tussen oude kranten en stopte het in een vuilniszak. Wat moet ik er nu mee? Hier achter de flat lijkt het inmiddels een begraafplaats voor allerlei dode dieren. ( Want deze vogel is inmiddels niet het eerste wat zij meebrengt naar huis ).

 Ongeacht wat ik hierbij voel, gooi ik het beestje toch in de container. Terwijl ik liever even achterom loop en een gat graaft voor die vogel en hem een eervolle laatste rustplaats geef.

 Het zal mij benieuwen wat zij de volgende keer weer meebrengt, maar eerlijk gezegd word ik al misselijk bij het idee.

13-06-10

Blauwe plekken...

 

 

Toen in 1990 op 7 mei, kwam mijn zusje thuis uit school en deed haar T-shirt uit. Haar hele lichaam zat onder de blauwe plekken. Ook klaagde zij over hoofdpijn en vermoeidheid.

Mijn moeder schrok zich wild, en belde gelijk de huisarts en die vertelde dat wij meteen langs moesten komen.

Ook al was 9 jaar toch voelde je dat er iets aan de hand was, en het ook heel ernstig was.

 

Mijn ouders hadden de hele familie opgetrommeld en die moesten op mij en mijn oudste zus oppassen. En 's avonds om tien uur zouden wij de uitslag krijgen van alle onderzoeken. Ik had mijn ouders nog nooit zo zien bidden en huilen. Toen besefte ik echt dat het heel ernstig was.

 

Om tien uur 's avonds ging de telefoon, en de assistente van de dokter vertelde ons dat het gelukkig geen leukemie was. Maar toch een gevaarlijk virus wat ook met je witte bloed lichaampjes te maken heeft.

Op zoveel ml bloed moet je ongeveer 150 witte bloedlichaampjes hebben, en zij had er maar 11. Als zij onder de 10 zou komen te zitten en had zich gestoten, had zij dood kunnen bloeden werd ons verteld.

 

De hele familie in rep en roer. Een maand lang heeft zij bedrust gehad, en de bloedlichaampjes gingen weer omhoog. Maar ik had nooit gedacht dat het zo'n impact op mij zou hebben, zelfs nu nog.


Mijn zoontje 8 jaar, rood haar en een hele lichte huid. Ook regelmatig veel blauwe plekken, en gisteren dus klagen over hoofdpijn. Gisteren had ik die blauwe plek op zijn rug nog niet gezien. Maar vanmorgen vroeg, toen hij zijn bedje uitkwam zag ik die blauwe plek.

 

Ik dus helemaal in paniek, ik heb mijn moeder gebeld. Want met mijn man kan ik daar niet over praten. Elke keer als de zomer er weer aankomt, heeft hij ook meer blauwe plekken. Dus ik ook weer in paniek.

Ik ga morgen de dokter bellen en even praten over die angst, en ik vraag hem ook gelijk even of het nodig is dat ik die kleine moet na laten kijken. Al doet hij het alleen maar voor mijn gemoedsrust.

Ik voel mij nu wel beter nu ik erover gepraat heb, maar toch ga ik morgen naar de dokter.

05-06-10

Een hele enge droom...

 

 

Vanmorgen om even over 5:00 werd ik huilend en naar wakker. Ik heb zo raar gedroomd, zo eng ook. Het ging namelijk zo....

 

Wij, de familie en familie van vrienden waren in een groot gebouw in het buitenland. Het leek wel Spanje aan de kleuren van het gebouw te zien. Er waren veel kleine kinderen mee, en ook een kleine baby. Van wie dat kind was weet ik niet echt. Opeens stortte een deel van het gebouw in. Ik kreeg het gevoel dat ik wel dood was en ging op zoek naar mijn lichaam. Om een soort bevestiging voor mij zelf te hebben dat ik echt dood was. Maar intussen kon iedereen mij gewoon nog zien, en hielp ik zoeken naar de kinderen. Toen ik naar de kelder ging, daar was een soort mortuarium keek ik door een raampje naar binnen.

En daar zag ik mijn lichaam, in stukken op een tafel liggen. Ik kon echt zien dat het mijn lichaam was. Toen besefte ik dat ik echt dood was.

 

Ik ging op zoek naar Menno en mijn zoontje Menno jr. Ik vond eerst mijn moeder, en toen draaide ik mij om en zag Menno en Menno voor mij staan. Ik keek ze aan en begon te huilen.

Ik voelde mij transparant worden, en vertelde hoeveel ik van hun hou. Ik gaf ze een kus, en zweefde langzaam naar boven.

 

Ik was zo aan het huilen, het gevoel afscheid te moeten nemen van Menno en Menno deed zo veel pijn.

Toen ik boven was, zag ik een plek wat mij het gevoel gaf dat als je daar heen ging dat je dan in een soort hel terecht zou komen.

Maar toen kijk ik naar de plek waar ik naar toe zweefde en zag een mooi wit licht.

 

Ineens besefte ik, dat dit een les was. Ik moet leren dat ik niet bang hoef te zijn voor de dood, en ik moet de dood accepteren. En dat zei ik in mijn droom ook tegen mijzelf. Maar ik was wel bang, en besefte ook dat mijn vader daar op mij wachtte. Ik riep heel hard om papa, en ik voelde mij zo verdrietig. Maar ook heel blij dat ik mijn vader weer zag.

 

En toen werd ik huilend en bang wakker...

04-06-10

Menno: "het spookt in huis"...

DSC_0189

Vanmorgen nadat ik wakker werd van de wekker, ben ik opgestaan en na mijn gewoonlijke ochtendritueel uitgevoerd te hebben, ben ik zoals gewoonlijk die kleine wakker gaan maken. Daarna kleding gepakt voor die kleine, broodjes smeren, koffie zetten et cetera. We zitten uiteindelijk op de bank en die kleine is zich aan het aankleden. Waarop hij opeens zei: “mama, kijk die lamp”. Ik kijk naar boven en daar hangt die lamp, nog maar aan één draadje.

 

Ik Menno bellen en vroeg hem: “was je vannacht Tarzan aan het spelen, of zo”. Waarop Menno begon te lachen en antwoordde: “het spookt echt in huis”. “Hoezo” antwoordde ik.

Na weer eens een keertje op de bank in slaap te zijn gevallen ( wat regelmatig gebeurt ), hoorde ik precies om klokslag 4:00 ( naar aanleiding van de klok van de onderbuurvrouw ), een hele harde knal. “ Ik schrok me wezenloos”voegde Menno er aan toe.

 

De lamp kwam naar beneden, en hij hoorde allerlei geluiden. Hij vertelde mij dat hij behoorlijk geschrokken was en zei: “het spookt echt in huis”. Waarop ik natuurlijk in de lach schoot, en er realistisch tegen aan kijk. “ Het zal wel gewoon gekomen zijn door de bovenburen, oke die rennen natuurlijk niet 's nachts door het huis. “Trouwens je weet het maar nooit, van wat soort spelletjes ze houden”. Maar goed, door het vele rennen van die kinderen die boven ons wonen zal er waarschijnlijk wel het één en ander los gaan zitten en vandaar dat op een gegeven moment dat die lamp een keer naar beneden moest komen.

Maar toen herinnerde ik mij een voorval, van vorig jaar augustus ongeveer. Wij woonden toen net even tijdelijk bij Rob en mijn moeder. Op een avond, dat die kleine op bed lag, en mijn moeder en Rob even een weekendje naar Enschede waren. Hadden Menno en ik echt keiharde bonje. We waren zo boos op elkaar, en we zaten in de woonkamer elkaar alleen maar verwijten te geven.

Alle lichten waren nog uit, tja het was nog licht buiten dus verlichting was niet echt nodig.

Toen tijdens het vele gekibbel, hoorde we ineens een hele harde knal. Zomaar uit het niets viel de lamp in keuken naar beneden.

 

We schrokken ons echt kapot en zeiden tegelijk: “dat het mijn vader is”. Hij zal wel boos zijn omdat we zo'n harde ruzie hebben”. Ruzie hadden we niet meer, en weken lang daarna ook niet. “ Hoe zou dat nou komen”. Maar in ieder geval, zo'n ruzie als toen hebben we niet meer gehad.

 

En daarnaast maken regelmatig wat van die rare verschijnselen mee, en is Menno dus een beetje bang geworden, nou ja bang. Het is zo ongrijpbaar voor hem, hij kan het niet echt verklaren. Dat denk ik maakt het allemaal een beetje eng voor hem.

 

“Ik” nee, ik ben niet bang. Ik zie het heel anders, ik zie het soms als een teken en soms denk ik gewoon ook heel realistisch na over hoe het zou kunnen gebeuren. Vaak weet ik ook wel wanneer het een teken is van boven en wanneer niet. Zoals die lamp die naar beneden viel, naar aanleiding van een ruzie. Ja, daar geloof ik wel in dat het mijn vader is geweest. Maar vannacht, nee daar is gewoon een heel logische verklaring voor.

 

Want elke dag, voel je het hier in huis trillen van het geren boven ons. Die kinderen die stormen echt door het huis. Het lijkt net een stormbaan hierboven.

Maar al met al, of het nou hier daadwerkelijk spookt in huis, ik denk het niet. Maar wie weet, dat er vandaag of morgen iemand wel wat van zich laat horen...

01-06-10

Tja de tijd zal het leren...

 

3 jaar lang was ik gestopt met de pil, 3 jaar lang onregelmatige cyclussen. Naar de gynaecoloog geweest, te horen gekregen dat je eicellen niet rijpen op de één of andere manier. Verdrietig weer naar huis gegaan. Uiteindelijk was ik het zo zat, zo in de spanning steeds te zitten dat we besloten hadden om weer aan de pil te gaan. In ieder geval regelmatige cyclussen.

 

Nu al een paar maanden aan de pil, en inderdaad regelmatig elke maand een cyclus. Steevast op woensdag stoppen met de pil, en maandagmorgen de verwachte menstruatie. Totdat deze keer, 1 dag te laat. Heel klein beetje bloed, en wat bruin verlies. Hoofdpijnen, en toch regelmatig het niet lekker zijn, wat misselijk, geen trek in eten et cetera. Uiteindelijk 1 dag gemenstrueerd, denk ik. Of misschien toch zwanger? Ik kijk terug naar mijn strip met pillen, wat zie ik? 3 keer vorige maand de pil vergeten.

 

Het zal toch wel niet, net nu we al een paar maanden terug hadden besloten om toch maar weer aan de pil te gaan. Moe dat ben ik zeker, en toch regelmatig steken in mijn onderbuik. Wat nu? Ik ben wel al gewoon verder gegaan met de pil, maar toch bang dat mijn lichaam mij weer voor de gek houdt. Misschien toch maar morgen even de dokter bellen, om te vragen hoe dat nou kan. Afwachten maar wat de dokter zegt.

 

Als het wel zo is, dan zal Kees een vriend van ons toch nog gelijk krijgen. Tja de tijd zal het leren...

26-05-10

The day I met you...

 

We zaten met zijn allen bij mij thuis, bij mijn ouders toen nog. We waren allemaal druk bezig met optutten, want vanavond 11 november 2000 was het installatiebal van carnavalsvereniging de Zaanzotters te Assendelft.

Mijn moeder als gewoonlijk, zat mijn haar te doen. Mijn lange rode haren werden in de krul gezet. Dat ging natuurlijk even duren. Mijn vader de adjudant van onze vereniging de Verkreukelde Hoeftrappers uit Alkmaar zat als gewoonlijk heel relax op de bank aan een potje bier. Wij maar stressen, ja alles moest af en mooi zijn voor een heerlijk avondje uit.

 

Ons huis was een verzamelpunt voor al onze carnavalsvrienden. Dus zo ook het wachten, wat wel even duurde volgens mijn moeder was zenuwslopend. Tja als je ergens op tijd wilt zijn moet wel alles en iedereen zover zijn om te kunnen gaan.

 

Uiteindelijk iedereen aanwezig, iedereen klaar. Hup de bus in, “we hadden een touringcar gehuurd voor die avond” en gezellig allemaal liederen zingen. Natuurlijk ook ons lied “Nee, nee nooit geen water, de Hoeftrappers lusten wel een borrel of een bier” en zo ging het de hele weg. Wat een gezellige beestenboel.

 

Eenmaal aangekomen, werden wij opgevangen door iemand van de Zaanzotters en werden wij begeleid waar wij eventueel nog konden verkleden of even konden samen zoals wij dat wilden.

We moesten uiteraard even wachten totdat onze vereniging opgenoemd werd en zo al polonaise lopend de grote zaal binnen kwamen.

 

Even wat officiele praatjes en toen kon het feest beginnen. Wat een gezelligheid, wat een sfeer. Iedereen feesten en dansten er op los.

Toen ik weer voor de zoveelste keer in een polonaise liep, viel mijn oog op een mooie man. Donker haar, donkerbruine ogen. Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden. Al snel kreeg ik in de gaten dat hij ook naar mij keek, en we staarden elkaar een tijdje aan. Wat een moment, het leek wel liefde op het eerste gezicht. Maar we schrokken allebei en probeerde elkaar die avond te ontlopen.

 

Totdat de prinses van de vereniging “de Ouwedikkers” uit Oudendijk, naar mij toe snelde en mij vroeg om hulp. Zij werd lastig gevallen door een jongen en had daar helemaal geen zin in.

Ze vroeg of ik met haar wilde dansen, en natuurlijk vond ik dat geen probleem.

Na eventjes te hebben gedanst raakten wij aan de praat. We konden het goed vinden met elkaar, en zo ook mijn vraag aan haar: “hebben jullie geen lekkere vrijgezel in jullie vereniging?”

“Ja hoor”: zei ze vluchtig en zei dat ik even moest wachten.

 

Het duurde niet lang, of zij kwam met een jongeman. Ik keek omhoog, en schrok mij rot. Ja hoor, dat is die jongen van begin op de avond. Van wie ik verdwaalde in zijn mooie bruine ogen. We stelde ons voor aan elkaar, en konden gelijk al uren kletsen met elkaar.

Zo ging de hele avond voorbij, en hadden we geen benul van wat er om ons heen gebeurde. Totdat ik geroepen werd, en we naar huis moesten.

Maar ik wilde niet gaan, ik kon dat mooie moment met die mooie man niet loslaten. Maar toch, uiteindelijk hadden we telefoonnummers uitgewisseld en ik ging weg.

 

Maar ik moest nog wachten op de rest van de vereniging, en ik durfde niet meer terug te gaan. Uiteindelijk vlak voor de bus vertrok, kwam hij naar mij toe en pakte mij vast. Hij kuste mij, en op dat moment wist ik: “dit is voor altijd”. En nu 10 jaar later, zijn we nog steeds gelukkig getrouwd. Veel meegemaakt, maar uiteindelijk samen hier...

 

25-05-10

Trots op mijzelf...

 

Vanmorgen was het zover, na veel gehaast en alle spulletjes bij elkaar gezocht te hebben ging ik op weg naar de laatste keer therapie. Het voelt als een opluchting, een overwinning. Ik heb eindelijk de teugels van mijn leven weer in mijn eigen handen.

Na jarenlang afhankelijk te zijn geweest/ gevoeld te hebben. Kan ik zelf weer beslissingen nemen, durf ik zelf weer beslissingen te nemen.

Ik heb veel inzicht in mijzelf gekregen, en ik merk en voel nu wanneer mijn grens bereikt is. En het voelt nu goed om eindelijk eens “NEE” te durven zeggen.

Ik heb weer vertrouwen in mijzelf, en durf ook vrij veel weer. Ik ben er natuurlijk nog niet helemaal, maar met kleine stapjes kom ik langzaam waar ik wezen moet.

 

Ik kan mijn grenzen aangeven, in mijn eigen kracht staan. Ja, ik ben super trots op wat ik bereikt heb. Ik leef ook heel erg mee met de meiden die ik daar heb achtergelaten, maar ik weet dat deze meiden het stuk voor stuk redden. Het zijn een pracht van vrouwen, maar ze moeten alleen leren om weer van hunzelf te houden. Kijk het is mij ook gelukt, dan kan iedereen het. Ik heb ontzettend

veel er aan gehad, ik ben weer een “IK” en dat heb ik heel lang niet gevoeld.

 

Maar toch het afscheid viel mij zwaar, had niet gedacht dat het zo moeilijk voor mij was dit alles te moeten loslaten. Die elke dinsdagochtend moet nu een andere invulling krijgen. En ik denk dat ik Menno gewoon laat overblijven en iets voor mij zelf ga ondernemen. Hetzij motorrijden, tekenen, schilderen, beeldhouwen noem maar op. Gewoon tijd voor mij zelf, minimaal 1 dag in de week neem ik die rust. Ik leef mijn leven, en niemand anders. Ik laat mij niet meer leven, ik ga voor mezelf. En nu ik dan dit allemaal voor mij zelf doe merk ik ook dat ik er voor anderen kan zijn. Maar ik weet nu wel wanneer ik “STOP”moet roepen, en even gas terug moet nemen.

 

Mijn gezin is met mij meegegroeid, dat vind ik fantastisch om te zien. Mijn man en ik, lijken wel een verliefd stel af en toe. Mijn zoontje gaat ook erg goed, al met al: “ik ben zo blij dat ik die stap voor mij zelf heb gezet” dat ik meeneem wat ik geleerd heb en af en toe nog eens terug lezen over die moeilijke tijd in mijn leven. Blijf schrijven, praat, uit je gevoel. Dat zijn drie dingen die ik nu doe, en het werkt. Mijn man begrijpt mij ook meer en beter, waardoor het communiceren tussen ons veel beter gaat. Ik ben gewoon trots, op mijn man, mijn kind en natuurlijk mijzelf...

19-05-10

Op het moment irriteer ik mij aan elk geluid...

 

 

Ik ben een beetje moe, ik denk dat het vooral komt omdat ik zo laat naar bed ga en zo vroeg weer op sta. Ik heb het nu ook vrij koud, ik denk dat ik zo maar eens lekker ga douchen. Even lekker opwarmen, want mijn voeten lijken wel ijsklontjes. Mijn vingers glijden over mijn toetsenbord maar omdat ze zo koud zijn gaat het typen wat moeilijker dan gewoonlijk. De kachel heb ik al aangezet, de deuren dicht gedaan. Want buiten klinkt er volop lawaai, van de bouw eventjes verderop. Daar zijn ze aan het heien en het geluid van elke paal die zij de grond in stampen schalmt door mijn oren mijn hoofd binnen.

 

Daarnaast de weg hierachter, continu brandweer, politie of een ambulance. Grote vrachtwagens die langs denderen. Kom ik hier ooit toe aan mijn rust? Ik vraag maar een klein beetje stilte, zodat ik eens rustig een boek kan lezen, of aan mijn huiswerk te kunnen gaan zitten zonder dat ik weer afgeleid word door de geluiden rond mij.

 

Ik krijg door deze drukte en stress steeds meer de behoefte om mij af te zonderen, naar land ver weg van alle drukte. Zodat ik als ik s'avonds thuis kom uit het werk, rustig kan relaxen op mijn veranda met het uitzicht op een mooie blauwe zee. Waar ik ook kan schrijven zonder mij te storen aan alle geluiden om mij heen.

 

Nog vier jaar zegt mijn man, dan gaan we emigreren. Ik droom ervan, ik kan niet wachten. Weg uit deze stress en drukte. Plannen maken we al, en we genieten ervan om daar mee bezig te zijn. Eerst was het alleen maar een droom en nu... zijn we bezig om van die droom een werkelijkheid te maken. Alles uitzoeken, want in Spanje waar we graag naartoe willen zijn er andere wetten en regels waar je aan moet houden. Ondertussen de taal leren, dat zou ook handig zijn.

 

Ik ben al bezig met een cd rom van de bibliotheek, en dan zit ik hier dan tegen mijn computer te praten. Eigenlijk best komisch, maar ook wel moeilijk. Want sommige woorden krijg ik echt niet zo makkelijk, eh nou ja mijn strot uit om het zo maar even te zeggen.

Waar ik vooral om moest lachen, was dat ik steeds rare geluiden hoorde vanuit mijn computer, en het duurde wel eventjes een tijdje voor ik erachter kwam dat het mijn eigen stem was. Of het geschuif van mijn asbak over de tafel. Of het geritsel van mijn pakje shag, die ik dan weer hoorde.

 

Nu moet ik nog een essay maken over de toekomst van een krant, eerlijk gezegd heb ik nog nooit zoiets hoeven schrijven voor school. Dus ben ik nu alles een beetje aan het uitzoeken. Ik ben allemaal artikelen aan het zoeken, dingen noteren etc. Tja als je ergens een expert in wilt zijn, moet je grondig onderzoek verrichten. Daar gaat ook wel een hoop tijd in zitten, en daarom zit ik ook veel in de bibliotheek waar ik heerlijk rustig kan werken.

 

Dat dacht je dus. Zit ik aan de tafel van de bieb, komt er een hele kleuterklas binnen. Er wordt even niet gezegd dat ze zachtjes moeten doen, nee hoor praat maar zo hard als je kan. Na een half uur naar dat gejengel te luisteren heb ik mijn spullen maar gepakt en ben ik naar huis gegaan om daar alsnog een poging te doen om aan mijn essay te werken.

Al met al ben nog geen stap verder, ik irriteer me aan de geluiden om mij heen. Ik ben doodop en heb het steenkoud. Ga toch maar even die warme douche nemen...

 

 

 

12-05-10

Mijn huis lijkt wel een schiettent...

 


Mijn zoon heeft met zijn verjaardag een Nerff gehad, het is een soort geweer waar veel mogelijkheden op zit. Je kan het geweer ombouwen tot verschillende grootten. Van klein handpistool tot geweer voor scherpschutters. Helaas bij aankoop van zo'n geweer krijg je maar een paar enkele kogels erbij geleverd, en die waren al vrij snel verdwenen.


Maar na een dagje op de rommelmarkt te hebben gestaan, heeft mijn zoon bedacht dat hij van het geld een paar kogels kon kopen voor het geweer waar hij zo graag mee speelt. Dus gisteren zijn we naar Bart Smit gegaan en hebben een stuk of 20 kogels gekocht voor die Nerff.


Eenmaal thuisgekomen, is hij snel naar zijn slaapkamertje gegaan en heeft wat plastic poppetjes en wat plastic paardjes gepakt en keurig netjes uitgestald op de bar, die van de keuken naar de woonkamer loopt. Het lijkt een ware kermisattractie, mijn woonkamer.


Nu nog een plekje zoeken om zijn geweer op te leunen, zodat hij precies kan richten. Daar heeft hij ook wat op gevonden, hij heeft de barkruk gepakt zodat hij op juiste afstand kan gaan schieten.


Wat is zo'n kind dan toch vindingrijk, en misschien ook wel genoeg films gekeken het kan beide. Na een paar keer goed oefenen, schiet hij nu de poppetjes en paardjes al achter elkaar eraf. Ook wij zijn niet veilig, zijn vader en ik. Wij moeten het ook bezuren en af en toe krijgen wij een paar van die zachte kogels tegen ons kont, of buik of rug.


Wij hebben hem wel duidelijk gemaakt, dat schieten op het gezicht niet mag. Dat het behoorlijk zeer kan doen. Maar al met al, nieuwe kermisattractie hier in Heemskerk...

11-05-10

Oordeel niet te snel over een ander...

 

Oordeel niet te snel over een ander

iedereen maakt fouten, ja ik ook.

Denk na voor je iets doet,

en vertel een ander niet hoe die leven moet.


Leer eerst iemand eens echt kennen,

ieder mens heeft zijn of haar gevoel.

Zijn angsten en verdriet,

alleen er is niemand die het ziet.


Als je over een ander praat,

doe je die alleen maar pijn.

Heeft niemand dan in de gaten,

dat je iedereen in hun waarde moet laten.


Pas als je dat zou kunnen,

dat respecteer ik diep.

Dan zou het leven een stuk fijner zijn,

en zou je leven met minder verdriet en pijn.


Ieder mens kan veranderen,

en je zal zien dat je je gelukkiger voelt.

Lieve mensen eerlijk waar,

respecteer elkaar.

08-05-10

Vriendschap

Niemand hoeft alleen te zijn
iedereen wil een arm om zich heen
Niemand is van steen
 
Je weet dat het goed zit
ook al spreek je elkaar even niet
Maar heb je verdriet
 
Dan staan ze voor je klaar
vriendschap is een feest
Eerlijk waar
 
Zonder verplichtingen
maakt niet uit hoe je het doet
Kom je niet is het ook goed
 
Een belangrijke basis voor vriendschap
is eerlijkheid en vertrouwen
Onvoorwaardelijk van elkaar houden
 
Zonder dat je elkaar kwets
kun je boos op elkaar kunnen zijn
Oh wat is vriendschap toch fijn

Loslaten...

758

 

Dat is het moeilijkste wat je als moeder zijnde moet doen. Ik wil mijn kleine ventje nog zo beschermen tegen de grote boze wereld, maar ik kan hem niet meer tegenhouden in de dingen wat hij wil doen, en dat zou ook niet goed zijn.

Ik vind het verschrikkelijk moeilijk en word er ook wel verdrietig van, ik weet mijn god niet hoe ik hem moet loslaten. Ik weet niet hoe het moet, ik kan het niet.

Het idee dat het allemaal zo snel gaat, dat hij zo snel groot wordt. Hij zit nu al in groep 4, en over 2 maanden alweer in groep 5. En dan nog 3 jaar en hij gaat naar de brugklas, jeetje de tijd vliegt voorbij.

Ik hoop dat hij dat knuffelen blijft houden, maar denk het niet als hij teveel naar zijn vader kijkt. Die is niet zo van het knuffelen, maar ik wel ik vind het heerlijk om hem in man armen te hebben en te kroelen en knuffelen. Maar ja straks als hij groter word dan wil hij het zelf ook niet meer denk ik.

 

Het groot worden op zich is al niet makkelijk, maar als je dan nog zo'n overbeschermende moeder hebt is het nog moeilijker. Ik wil hem behoeden voor de gevaren op de weg, de gevaren van andere mensen. Het liefst wil ik hem bij me houden zodat ik altijd op hem kan letten.

 

Ik denk daarom dat het als het s'avonds is dat ik zo blij ben als hij op bed ligt, zodat ik niet continu het gevoel heb dat ik zo op hem moet letten. Het is toch wat, zodra hij wakker wordt ben ik bezig met hem, in de gaten houden voor hem zorgen. Zorgen dat hem niets overkomt, overbeschermen. Mijn man zegt ook vaak tegen mij dat ik hem eens los moet laten, hij zijn eigen ik moet ontwikkelen. Dat snap ik zelf ook wel, maar ik vind het zo moeilijk. Ik wil ook dat hij zijn eigen ik ontwikkelt, zijn horizon verbreed. But it's so damn hard to do it...

06-05-10

Mijn leven na een moeilijke tijd... leren om op eigen benen te staan.

pap

Langzaam begin ik mij beter te voelen na een moeilijke tijd die wij hebben meegemaakt. Na veel dierbaren te hebben verloren, zoals mijn vader en oma, schoonmoeder, mijn man zijn oma, me tweede vader, een goede vriendin, en nog wat andere vrienden. Ons huis moeten verkopen omdat een grote klant van ons niet wilde betalen, terwijl mijn man zijn hele huis had verbouwd. Die man nergens meer te vinden niet ingeschreven meer in Nederland. Tijdelijk inwonend bij mijn moeder en haar nieuwe man, eindelijk nu een eigen plek.

Maar nu kwam alles eruit, nu kon ik alles gaan verwerken. Na ruim een half jaar therapie, bijna klaar kan ik eindelijk zeggen dat ik mij goed voel. Veel dingen een plekje kunnen geven en weer genieten van de kleine dingen in het leven.

Zo fantastich veel hulp gehad, van lieve familie en vrienden. We hebben ons nooit een moment alleen gevoeld. Nou ja alleen, ja ik voelde me alleen ondanks wat ik om mij heen heb. Merk ik toch wel dat ik mij eigenlijk altijd heel alleen heb gevoeld. En dat het eigenlijk ook uit mijn jeugd kwam, die eenzaamheid.
Niet dat ik geen twee fantastische ouders heb gehad, en gelukkig mijn moeder nog heb. Maar ik voelde me altijd zo alleen, vroeger op school werd ik altijd gepest ik had geen vriendjes en in mijn familie voelde ik mij ook altijd het zwarte schaap.

Behalve bij mijn vader, ik wist dat hij trots op was en nog is. Hij las ook altijd mijn verhalen die schreef als klein meisje, want ik kon uren zitten tikken op de grote typemachine die wij toen hadden. Ik schreef altijd romans over de liefde, hoe klein ik ook was. Altijd dat twee geliefden gescheiden werden door een ramp, vliegtuigongeluk of tornado noem maar op. Maar uiteindelijk liep het altijd goed af en namen ze elkaar op het eind in de armen en zoende ze elkaar hartstochtelijk.

Ik speelde ook veel met mijn barbies, altijd alleen. Daar kon ik uren mee bezig zijn. En ondanks dat ik mij alleen voelde, wist ik wel dat mijn vader en natuurlijk ook mijn moeder maar ook mijn tante Guda en ome Henk gek met mij waren. Maar toch voelde ik mij zo alleen. Ik had niemand om te spelen, was heel verlegen. Durfde op school ook nooit te praten in de klas. Dat heb ik inmiddels wel ingehaald, hihihi. Maar ja, nu merk ik hoeveel mensen er wel om mij geven. Dat het eigenlijk allemaal in mijn kleine hoofdje speelde. Ik was niet alleen, ik had genoeg mensen die van mij houden en ik heb ze nog steeds. Niet allemaal natuurlijk, want mijn vader en tweede vader zijn er helaas niet meer. Beide op een week na een jaar na elkaar overleden.

Mijn vader maakte zich altijd zorgen om mij, en heeft me altijd geholpen. Nu moet ik het alleen doen en vind ik het nog wel eng. Maar ik voel me sterk, en ik denk ook daarom dat ik wil emigreren om te leren om echt op eigen benen te staan...

05-05-10

Mijn kleine ventje is niet klein meer...


Het besef is er opeens, mijn ventje die zo klein was is niet zo klein meer. We hadden het net over zijn 9de verjaardag en hij vertelde mij ik wil alleen een aardbeien taart maar zonder kaarsjes. Opeens bedenkend hij is niet klein meer, hij gelooft ook al niet meer in sinterklaas. Ik vind het eigenlijk niet zo leuk, hij wordt al zo groot. Straks gaat hij naar de brugklas, en gaat hij een eigen leven leiden. Jeetje had niet gedacht dat het zo'n impact had op mij.

Nu zit hij heel stoer op de bank, naar de televisie te kijken en is het besef er gewoon. Mijn kleine kereltje is niet klein meer.

Ik zie het al helemaal voor mij, straks 14, 15 jaar komt hij thuis uit school met zijn vrienden. Gaan ze hier op de bank hangen. ( hangjeugd ) hihi. Maar toch vind ik dat idee ook erg leuk. Ook het idee, wat ik vroeger met mijn ouders deed. Het samen uit gaan, naar de kroeg gaan. Zou het ook leuk vinden als hij straks bijvoorbeeld met koninginnendag met ons meegaat naar het waagplein. Drinken mag hij dan nog niet, maar ja aan de andere kant ze doen het toch wel als je er niet bij bent. Dan liever ben ik erbij en kan ik hem in de gaten houden dat hij niet teveel drinkt.

Ik loop nu wel erg op de zaken vooruit, moet er eigenlijk niet aan denken. Maar ja voor je het weet is het zover, en is er geen weg meer terug. En dan het ergste ik moet hem loslaten, ik weet niet of ik dat wel kan. Ik heb daar nogal veel moeite mee, wil hem het liefste klein houden. Ja dat is het moeilijkste wat ik ooit moet doen, is mijn kleine ventje loslaten de grote boze wereld wacht op hem.

Als ik hem niet loslaat, maak ik hem veel te afhankelijk van mij en dat wil ik ook niet. Veel mensen zeggen mij dat ik hem een keer moet loslaten, maar ik ben veel te bang dat er wat met hem gebeurd. Dus ik ga mijn best doen en probeer hem los te laten. Ga lieverd sla je vleugels uit, maar weet wel mama is hier als je toch nog besluit in je moeders veilige armen te willen liggen.
Maar toch ik noem hem nog steeds die kleine.

Een bange moeder...

Fotografie

 

Foto's%20van%2016%20november%202005%20050

Al heel lang maak ik graag foto's, heb ook al meerdere malen fotoseries gemaakt en altijd wel met goede reacties daarop. Meerdere mensen zeggen mij vaak dat ik daar wat meer mee moet gaan doen. Zelfs mijn oom, die vroeger altijd fotoreportages maakte die vind mijn foto's geweldig. Maar ja toch die onzekerheid, de angst om te falen wanneer kom ik daar nou eens van af.

 

Nu heb ik een andere blog gemaakt met alleen maar foto's die ik gemaakt heb, misschien door de reacties die ik daar op krijg dat ik wat minder onzeker wordt. Vandaag al een eerste reactie gekregen, gelukkig een positieve hihih. Maar ik ben daar wel heel blij mee. Ik ben zo creatief, wil me zo graag creatief uiten en soms is het moeilijk voor mij om precies te bedenken hoe ik me uit.

 

Want naast fotografie, vind ik andere hobby's ook erg leuk. Waaronder beeldhouwen, schilderen, tekenen, schrijven. Tja is niet makkelijk voor mij. Maar toch als de mensen mij vragen, wat zou je heel graag willen doen. En als ik dan over fotografie praat begin ik helemaal te stralen. Ik voel me zo vrij achter de camera, maak ik leuke grappen kan ik helemaal mezelf zijn.

 

Ik moet ook meer foto's gaan maken, modellen zoeken. Misschien is het nu de tijd er wel voor. Ik heb de eerste stap al gezet door een weblog voor fotografie op te zetten en al mijn mooie foto's die ik gemaakt heb er op te zetten.

 

En wat ik het mooiste van alles vind is dat mijn zoontje door mij zich ook heel erg creatief gaat uiten. Hij tekent, maakt gedichten, houdt ook verschrikkelijk veel van fotografie. Hij kan ook verschrikkelijk goed fotograferen. Hij mag ook aan mijn camera zitten, mijn man niet hihih. Die kan het niet hahah. Ik ga hem ook daarin erg stimuleren want hij vind het hartstikke leuk.

 

Zoon en moeder samen in de fotografie, lijkt me wel wat.

 

04-05-10

Dagdromen...

Dagdromen

Vandaag een dag vol met dagdromen over de toekomst. Wij willen graag emigreren naar Spanje. Ik zat vandaag achter mijn computertje te schrijven en dacht aan die mooie momenten die we in Spanje hebben beleefd. Urenlang op het balkon van je hotelkamer samen kletsen, uitkijkend over het landschap en de zee. Praten over je dromen, het leven en het moment. Over dingen wat je meegemaakt heb, en wat je nog hoopt te beleven.

Daarom hebben wij besloten om die gok toch te gaan wagen, toch naar Spanje te verhuizen. Nu nog niet maar over een aantal jaar, want je moet veel voorbereidingen treffen als je het gaat doen.

Hoe vaker ik erover nadenk hoe leuker ik het ga vinden, voorheen bedacht ik me altijd zou ik geen heimwee krijgen maar nu denk ik daar heel anders over. Ik zie  het nu als een leerproces, om op eigen benen te staan. Ik merk aan mezelf dat ik nog veel te afhankelijk ben van anderen. En dat ik hier waarschijnlijk niet zal leren om op eigen benen te staan.

Ik woon 1 verdieping boven mijn moeder en merk dat als er wat is, dat ik steeds terugval op haar. Maar ik ben een volwassen vrouw, en zal toch een keer mijn eigen boontjes moeten doppen.

We zouden wel heel graag iets voor ons zelf willen opbouwen daar in Spanje, maar we moeten kijken wat de mogelijkheden daarvoor zijn. Of het al mogelijk is voor ons om gelijk iets voor ons zelf te beginnen. Het zal toch eerst wel een marktonderzoek zijn die ons een stap dichterbij onze droom zet. Stap voor stap gaan we werken aan onze toekomst. ( Het liefst zat ik er nu al ), maar besef ook wel dat dat niet haalbaar is.

Veel over praten met elkaar is heel belangrijk, weten van elkaar wat je wilt. Zodat je straks daar niet achter teleurstellingen komt. Maar misschien zouden we daar toch eerst in loondienst moeten gaan, tja je moet er immers hard voor werken. We zien het wel, zolang die kleine van ons op de basisschool zit blijven we nog in Nederland. Tot die tijd blijft het bij dagdromen...

03-05-10

Zondag 2 mei 2010, Ford museum bij Hillegom


 

Gisteren 2 mei 2010, clubdag. Jaap en Greet al 45 jaar getrouwd. Zondagochtend vroeg, Heemskerk 8:00 uur. De wekker gaat, vermoeid sta ik op. Niet echt veel zin om op te staan, ik lag nog zo lekker in mijn warme bedje. Maar ja, we moesten om 11:00 in Hillegom zijn, bij het Ford museum.

Toch opgestaan, achter mijn computertje zittend met een bakkie koffie en een sigaretje. Menno warme broodjes bakkend in de keuken aan het rommelen. Die kleine nog in bed, niet wakker te branden natuurlijk.

Samen heerlijk ontbeten, die kleine wakker maken en wassen en aankleden. De laatste spulletjes voor de surprise in orde maken en inpakken. Ondertussen bij programma gemist nog een stukje Uri Gellar gekeken, kijkend wie er naar huis ging. Philipaard moest naar huis, niet eens met de keuze van het publiek verder inpakkend het kado van de club.

 

Eindelijk klaar, en het was half elf, dus snel de auto in op weg naar Hillegom. Menno eigenwijs buitenom rijdend, waardoor we ruim een kwartier te laat kwamen. Nog wat woordenwisseling in de auto gehad. Wanneer niet als we de weg niet kunnen vinden hiihih.

 

Eindelijk aangekomen bij het Ford museum, stonden Jaap en Greet de genodigden al op te wachten. We waren de eerste van de club, dus al met al nog vrij op tijd. Wat voor de familie Scherpenhuysen nogal moeilijk is.

 

Heerlijk nuttigen we koffie en gebak en daarna een rondleiding van een uur door het museum. Die kleine had zijn dag niet en was behoorlijk ons aan het uittesten. De pret niet laten bederven door hem, hem negerend zitten luisteren wat de man ons allemaal te vertellen had. Over hele oude auto's, postwagens, brandweerwagens, ziekenwagens etc. Voor mij natuurlijk wat minder interessant dan voor de mannen. Die stonden te kwijlen bij elk stuk antieke auto.

 

Toen we bij de motors aankwamen vond ik het interessanter worden, aangezien ik zelf ook motor rijd. Hele oude motors van Ford een genot om naar te kijken. Even in de ziekenwagen kijken, en daar lag een hele oude pop een beetje verfrummeld in elkaar.

 

Na ongeveer een uur naderde het einde van de rondleiding, inmiddels al flinke honger gekregen toch eerst maar even naar buiten voor een sigaretje. Met nog wat mederokers, buiten kletsend over de rondleiding ons sigaretje heerlijk oprokend.

 

Hup naar binnen voor de overheerlijke lunch die ons aangeboden werd. Maar voor we konden eten, werd er nog een aantal speechen gehouden waaronder mijn speech die ik voor het paar die zaterdag ervoor heb geschreven. Nou ja speech, een gedicht voor bij de surprise. Wat wij altijd doen als er clubdag is. Bij elke verjaardag of feest is er wel iemand die een gedicht en of een speech met surprise in petto heeft.

 

Jaap en Greet hebben iets met de liefde is poppetjes en daarom heb ik een beeldhouwwerk gemaakt van die twee poppetjes als surprise. Heel veel complimenten over mijn kunstwerk ontvangen waardoor ik helemaal ging groeien hihih. Eerst dachten zij nog dat ik het gekocht had, maar eerlijk waar met mijn eigen handen gecreeerd. Best wel zenuwachtig las ik het gedicht voor, ik heb namelijk nogal wat moeite om in het openbaar te spreken. Maar bedacht me ik stel me gewoon voor dat iedereen naakt daarbinnen zat. Nou dat werkt ook niet, durfde niet meer op te kijken toen ik het gedicht voorlas. Na luid geklap, droop ik af naar mijn stoel en liet de volgende spreker zijn gang gaan. Intussen heel wat traantjes wegpinkend geluisterd naar de volgende sprekers. In verband met mijn gevoeligheid kan ik best wel eens snel emotioneel reageren.

 

Afijn, eindelijk konden we lunchen, het was ook wel nodig. Iedereen had flinke honger gekregen van de rondleiding en de speechen. Iedereen zat heerlijk te smullen en je zag af en toe wat mensen naar buiten druppelen om te genieten van een sigaretje. Na de lunch nog een borreltje op het echtpaar, sloten zij af met een dankwoord. En druppelden de gasten langzaam naar huis. Menno en ik gingen ook vrij snel tja het was immers zondag en niets is lekkerder om heerlijk samen op de bank te hangen met een goed boek of een film.

Al met al een gezellige dag, leuk om naar terug te kijken.


Veel liefs Denise

 

 

 

 

 

17-02-09

mooi

Soms heel even

Bekruipt mij het gevoel

Dat mensen niet snappen

Hoe ik mij voel

 

Voor de buitenwereld iemand

Die altijd loopt te stralen

Dat niemand ziet

Dat ik lijk te verdwalen

 

Verdwalen in emoties

Gevoelens van vreugde en verdriet

Die vreugde laat ik zien

Maar het verdriet niet

 

Dus oordeel niet te snel

Over iemands vreugde of verdriet

Soms is de waarheid anders

Dan je aan de buitenkant ziet

Deze heb ik niet geschreven maar is wel erg mooi

 

02-02-09

Vaarwel lieve Kim

                                   Er is een ster  aan de hemel bij gekomen

Een warme liefdevolle ster

Die de warme gloed van haar licht over ons zal laten schijnen

Die onze pad naar de toekomst verlicht zo ver

 

 

Ik weet zeker

Dat jij lieverd ons bij zult staan

Je lieve man, je mooie dochter

Je lieve familie en vrienden die een moeilijke tijd zullen doorstaan

 

 

Want lieve Kim

Jij bent hier van aarde heengegaan

Hier op aarde blijven wij achter

Maar weet zeker dat jij in onze harten zal blijven voortbestaan

 

Veel liefs

Menno, Menno Joey en Denise

alle vier

Hier een foto van een aantal jaren terug, maar een tijd om nooit te vergeten.

20-01-09

Werk zoeken...

Jeetje het is moeilijk om werk te zoeken in deze tijd. Ik kan alleen maar parttime, en onder schooltijden. En daarnaast zit ik ook weer op school, dus lekker druk. Ik werk nog op kantoor voor mijn man. Dus al met al, lekker druk.

Dan vragen ze weer diploma´s, ja ik heb wel een diploma. Maar ja, parttime timmeren dat vragen ze nergens. En ook niet alleen werken onder schooltijden. Ze vragen dan ook of je flexibel kan zijn, nee dat gaat niet want ik heb een kind. Zou dat alleen aan de credit crisis liggen, nou ik denk het niet. Ik denk gewoon dat het over het algemeen moeilijk is voor moeders om te werken. En als je werkt, zou je er toch graag iets aan over willen houden. 

Ik weet nog wel dat ik vier dagen werkte toen ik mijn kind al had. Ik werkte dus vier dagen, drie dagen zat hij op de opvang en een dag paste mijn moeder op. Werkte ook niet moest meer aan de opvang betalen dan dat ik verdiende. Dus als je wilt werken als moeder zijnde, is het niet makkelijk. Daarnaast zit ik ook met mijn rug, en fysiek werk is dus ook niet haalbaar voor mij. Moet echt op kantoor zitten.
Gelukkig vanaf donderdag ga ik naar school en ga ik leren voor boekhouder.

En dan ben ik in september klaar met school, maar ja dan in de tussen tijd evengoed werk zoeken.

Liefs Denise

18-01-09

Verandering

Er komt weleens een moment in je leven dat je verandering nodig hebt. Nou bij mij is het zover, ik wil veranderen.

Ik wil nu eens een keertje wat voor mij zelf doen. Ik ben al bezig met werk zoeken, gaat niet makkelijk nu. Ik ga ook weer terug naar school. Ik ga leren voor boekhouder, en dat ga in 1 keer in de week s´avonds doen.

Daarnaast wil ik ook gaan hardlopen weer, er is wel 1 verschil met een paar jaar terug. Ik rook weer, dus moet daar wel mee stoppen anders haal ik de hoek van de straat niet eens hihih.

Ik ben dus al eens eerder gestopt met roken, dus moet het mij nu ook lukken. Maar is niet altijd makkelijk als je moment hebt waarbij je niet lekker in je vel zit.

Mijn man heeft belooft dat hij mij gaat helpen, en samen gaan we lopen. Die kleine van mij gaat dan ook mee, gaat hij lekker op de fiets.

Positief blijven denken zoals ik hiervoor heb geschreven dus het gaat mij wel lukken. Ik heb gewoon verandering nodig. Ik wil mij graag weer voelen zoals vroeger. Toen was ik heel zelfverzekerd van mijzelf. Ik durfde alles alsof ik de hele wereld aankon.

Dus niet meer blijven hangen in het verleden en elke dag kijken naar de toekomst.

Ik moet gewoon uit deze dip komen, en het is niet makkelijk dat ik het nu opschrijf. Maar het lucht op, ben ik het kwijt.

We zien wel waar ik over 6 maanden ben, wat ik dan doe. Maar nu is het punt gekomen voor verandering.

Nu...

Liefs Denise

17-01-09

Positief

 

Het is makkelijk om het te zijn, maar moeilijk om het te blijven.  Ik weet wel dat het heel veel uitmaakt als je alles positief bekijkt en dat je leven er veel beter en leuker op wordt.

Ik heb zoveel meegemaakt de laatste tijd dat het heel moeilijk was voor mij, maar gelukkig kom ik weer met beide benen op de grond.

 

Als je alles positief bekijkt komen er ook positieve dingen op je pad. Ik heb het nu zelf ondervonden en vind het steeds leuker. Zowel zakelijk als privé merk ik dat heel erg.

 

Ik weet wel dat het dus soms wel eens moeilijk is om het te blijven, maar daar werk ik hard aan.

Een tijdje terug kon ik niet meer genieten van de kleine dingen er was gewoon te veel gebeurd. Mensen van wie heel veel houd, zijn overleden en dacht echt op een gegeven moment dat iedereen van wie ik hou weg gingen uit mijn leven.

 

Ik raakte in een dip, en heeft een tijdje geduurd voor ik eruit kwam. Maar ik ben helemaal weer terug en weet nu ook dat als je positief blijf dat het allemaal wel goed komt.

 

Maar ik mis wel bepaalde kleine dingen, zoals een bepaalde gezelligheid die ik vroeger had. Toen papa er nog was en ome Henk. Maar denk ook dat het heel normaal is, en dat het vanzelf weer terugkomt.

 

Het gevoel intens gelukkig te zijn durfde ik niet meer te hebben, maar als ik nu kijk naar mijn kleine ventje ook al is hij af en toe echt een boef voel ik mij toch gelukkig. Als hij lekker bij mij ligt en lekker knuffelt met mij. Voel ik mij intens gelukkig, en ben ik niet bang meer.

 

Maar ook als ik naar mijn man kijk, als hij na een dag van hard werken weer thuis komt. En uitgeteld op de bank ligt te slapen voel ik mij intens gelukkig. Hij werkt zo hard voor ons gezin, om ons een leuk leven te geven. 

Ik hou zo verschrikkelijk veel van die twee kanjers.

 

Liefs kus Denise

13-01-09

If you never try the impossible, you will never create a miracle-anonymous-

Ik was me aan het voorbereiden voor een sollictatiegesprek en werd een beetje onzeker. Toen ik mijn mail ging openen, en een berichtje kreeg waarin dit stond.

Ik voel mij gelijk een stuk beter, het is gewoon waar. Als je niets probeert lukt ook niets zei mijn vader altijd.

Zo bedenk ik mij, mijn vader was een wijs man. Hoe jong hij was dat hij overleed maar hoe wijs hij ook was. Hij had veel geleerd en meegemaakt en dat heeft hem ook gemaakt wie hij was.

Liefdevol, wijs, sterk, hij bezat een kracht die hem heeft bijgestaan tijdens zijn laatste reis.

Maar ik weet ook die wijze woorden van mijn vader zal ik meenemen in de rest van mijn leven. En zal ze ook toepassen. Die man had gelijk, ook wilde ik dat vroeger nooit toegeven.

Ik voel mij sterk, de kracht van jou papa die breng je over naar mij.

Ik hou van je,
Liefs Denise

18-08-08

 

In mijn droom kwam jij voorbij

In mijn droom nam jij afscheid van mij

Zo mooi en puur

Droomde ik van die ene uur

 

Wij samen op een paarse bank

Waar ik aan jou gaf mijn dank

Ik wil je laten weten

Dat ik nooit zal vergeten

 

Wat jij hebt gedaan

Altijd voor mij hebt klaar gestaan

Met elk probleem kon ik bij je terecht

Mijn dank is daarom ook zeer oprecht

 

Door jou

Ben ik een zelfstandige vrouw

Kan ik de wereld aan

En met beide benen op de grond blijven staan

 

Lieve papa bedankt voor alles

15-08-08

Lieve Anita voor jou...

Vriendschap

 

Wanneer ik je schouder nodig hebt om op te leunen

Wanneer ik je nodig heb kan ik op je steunen

Je bent echt een vriendin voor mij

Onze vriendschap gaat nooit voorbij

 

Samen uitgaan

Samen naar huis gaan

Veel lol maken

Over elkaar waken

 

Bedankt lieve schat

Ik heb zo veel aan jou gehad

Je hebt zoveel gegeven

Je bent een vriendin voor het leven

 

We kennen elkaar al even

Maar onze vriendschap heeft mij zoveel gegeven

Met jou kan ik praten over mijn diepste gevoel

Je weet precies wat ik bedoel

 

Met niemand anders heb ik zoveel gedeeld

Geen dag met jou verveelt

Met jou kan ik huilen, lachen en praten

Door jou voel ik mij niet zo alleen en verlaten

Liefs Denise

© by Denise

Een kind

 

Zo onschuldig

Zo klein

Zo geduldig

Spelend zo fijn

 

Zonder zorgen

Denkt het kind

Aan de dag van morgen

Wat het dan weer vind

 

Eerlijk en oprecht

Zonder na te denken

Weten ze echt

Hoe ze jou de liefde moeten schenken

 

soms springen de tranen in je ogen

kijken ze je hartverwarmend aan

het vermogen

met een glimlach op je mond te laten staan

 

© by Denise

15-06-08

Deze heeft een vriendin van me geschreven

Wees jezelf!


Verander nooit voor anderen...
Jij bent jij...
Als ze je niet zo willen accepteren...
Dan zet je ze opzij...

Doe je eigen ding...
Heb een eigen mening...
Ga nooit je ziel verkopen...
Dan kan je met opgeheven hoofd lopen...

Wees wie je werkelijk bent...
En doe je niet anders voor...
Wie jou wil veranderen,is niet je vriend...
Je bent goud waard voor degene die de echte jij kent...

Jij bent goed met alles wat bij jouw hoort...
Jammer voor degene die zich aan jou stoort...
Voor hen een gemiste kans...
Op een mooie vriendschap vol met glans...

Je bent een uniek mens...
Er is maar 1 jij...
Wees jezelf...
Alleen dan is je hart vrij...

12-06-08

Dit heb ik ergens gelezen en vond dit erg mooi..

Onvoorwaardelijke liefde

Liefde zonder voorwaarden, er wordt van je gehouden, niet om wat je doet maar gewoonom wie je bent, omdat je bestaat.      Je hoeft niets te doen, om die liefde te verdienen. Als je je dit moeilijk kunt voorstellen, denk eens aan de band tussen moeder/vader en kind. Als je het geluk van een eigen kind hebt mogen ontvangen, dan weet je wellicht waar ik het over heb. Je houdt onvoorwaardelijk van je kind, wat er ook gebeurt.

Zo wordt ook van jou gehouden.

Liefs Denise

29-05-08

Zo mooi, om stil van te worden...

EEN MOOIE GEDACHTE.

Dit is echt om stil van te worden pfff



REGEN...

Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze had net boodschappen gedaan in de supermarkt, met haar moeder.

Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige roodharige sproetige
beeld van onschuld.Het stortregende buiten.

Je weet wel, dat soort regen dat goten en
afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten.

We stonden allemaal onder deze luifel aan de ingang van de supermarkt. We wachtten, sommigen geduldig, anderen 'geïrriteerd', omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.

Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.

Herinneringen van 'rennen en spetteren' als een 'kind', zo zorgeloos spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress...

Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance onderbrak waar we allemaal in gevangen zaten.

'Mama, laten we door de regen gaan rennen', zei ze. 'Wat?', vroeg mama.
'Laten we door de regen gaan rennen!', herhaalde ze.

'Nee, lieverd. We wachten totdat het wat minder wordt' antwoordde mama.
Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: 'Mama, laten we door de
regen gaan rennen.' 'We worden doornat als we dat doen,' zei mama.

'Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen', zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok.

'Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden?'

Het meisje zei kalmpjes: 'Weet je dat niet meer? Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je: 'Als we hier samen doorheen komen, komen we door alles heen!'Iedereen was opeens muisstil. Je hoorde niets anders dan de regen.

We stonden allemaal doodstil.
De volgende minuten kwam er niemand en ging er niemand weg.

Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden. Sommigen zouden het
weglachen of haar voor gek uitmaken. Sommigen zouden zelfs negeren wat ze
zei. Maar dit was een moment van affirmatie in een kinderleven. Een moment

van onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal

bloeien in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven.

'Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen.

Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, nou,

dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig,' zei mama. Daar gingen ze.

We stonden daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze daar vooruit sprongen tussen de auto's door, en jawel, door deplassen. Ze hielden hun

boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat. Ze werden doornat.

Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten als

kinderen onderweg naar hun auto's.

En ja, ik ook. Ik rende en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig.

Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je

gezondheid wegnemen. Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen...

Vergeet daarom niet om 'tijd' te maken en de gelegenheden te pakken om elke dag herinneringen te maken.

Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd.

Bewaar de zonnige dagen voor de donkere momenten.

Een vriend zond mij deze boodschap om mij te herinneren aan het leven en de waarden in het leven...

Samen een glaasje wijn, een frisse pint, een gezellige BBQ onder buren en
vrienden, een terrasje, genietend van de dag en dagelijkse dingen, en een beetje humor...

Ik hoop dat je het apprecieerde.

IK HOOP DAT JE STEEDS DE TIJD NEEMT

OM DOOR DE REGEN TE RENNEN.

Ze zeggen dat het een minuut duurt om een speciaal persoon te vinden, een uur om hen te waarderen, een dag om van hen te houden, maar een heel leven om hen te vergeten.

20-05-08

23 dagen overtijd

Wie heeft hier ervaring mee? Een vriendin van mij is nu al 23 dagen overtijd. Zij heeft wel veel verschijnselen die op een zwangerschap duiden, maar de testen blijven negatief. Toen zij het idee zou hebben dat ze zwanger kon zijn was zij al bijna een week overtijd, daarvoor had zij er niet meer aan gedacht. Zij heeft de dokter al gebeld en die zegt doodleuk, wacht nog maar even twee weken. Zij wordt er helemaal gestresst van.

Zij had hier voor al vier maanden een regelmatige cyclus tussen de 36 en 38 dagen, en zij zit dus nu al op dag 61 dus echt al flink overtijd dus.

Ik zelf heb dat nooit meegemaakt, ik was gelijk positief na 1 dag overtijd. Dus als er iemand is die hier ervaring mee heeft zou ik dat graag willen weten.

 Liefs Denise