26-11-12

Als de dag van gisteren...

 

 

Ik zit in de auto, ben onderweg naar het ziekenhuis. Mijn vader, die nu al een week in het ziekenhuis ligt, kan niet meer eten, niet meer drinken. Alles wat hij tot zich neemt komt in volle vaart terug. 

Vandaag horen we de uitslagen van het onderzoek. Langzaam rij ik het parkeerterrein van het ziekenhuis op. Het is donker en ik parkeer mijn auto. Tijdens het uitstappen kijk ik omhoog, naar de afdeling waar mijn vader ligt. Een knoop in mijn maag, het voelt niet goed. 

Zenuwachtig draai ik mijn auto op slot en loop naar binnen. 

Eenmaal boven gekomen, zie ik mijn vader. Hij ziet er moe uit, grauw...

Al een week heeft hij niet gegeten, hij heeft honger. Mijn hart breekt, om de eens zo sterke krachtige man, te zien wegkwijnen alsof hij een klein en verlaten kind alleen in een hoekje zit. 

Ik kijk opzij, daar zit ook mijn moeder en mijn kleine zusje. We zeggen niets, we kijken elkaar alleen aan. 

Niet veel later komt een zuster ons halen en worden we begeleid naar een koude kille kamer voor in het ziekenhuis. 

We gaan zitten aan tafel, mijn handen trillen, mijn mond is droog. Het wachten op de artsen duurde voor mijn gevoel erg lang. 

Mijn moeder, mijn vader en mijn zusje, we zeiden niets...

Toen kwamen de artsen, met zijn tweeen naar binnen. Een brok in mijn keel.

Ze gingen zitten en begonnen gelijk te praten: meneer u heeft slokdarmkanker en het is paliatief. We kunnen u niet verder helpen. 

De tranen rolden over mijn wangen...

toen zei mijn vader heel rustig: het is niet anders!!

Mijn moeder stortte in elkaar, en rende weg. Ik keek mijn zusje aan en onze blikken zeiden genoeg. Ik rende achter mijn moeder aan en mijn zusje bleef bij mijn vader. 

Onze eens zo veilige wereld stortte in...

Ik kan er nu na bijna 6 jaar erover praten. Ik voel nu alleen maar bewondering voor die man, mijn vader. Hoe rustig en kalm hij aanhoorde dat hij was opgegeven. 

Maar opgeven daar had hij nooit van gehoord. 

15 maanden lang heeft hij gevochten tegen deze vreselijke ziekte. 

Maar toch heeft het helaas niet mogen baten en is hij na een dappere strijd overleden op 12 april 2007, drie dagen voor zijn verjaardag. 

Nu 6 jaar laten, kijk ik terug en besef ik de kracht, de mentale kracht van mijn vader was inheems groot. Ons heeft hij er doorheen gesleept...en heeft hij zijn ziekte alleen gedragen. 

 

De commentaren zijn gesloten.