31-01-13

Pesten...

pestennnn.jpg

“Pesten”

 

Is een onderwerp dat nauw aan mijn hart ligt. Er wordt geprobeerd er zoveel mogelijk aan te doen, maar de werkelijkheid is dat het heel moeilijk te bestrijden is.

Mensen die gepest zijn, kunnen hun leven lang een trauma bij zich dragen en geloof mij, uit eigen ervaring weet ik hoe dat is, ik worstel nog dagelijks met de onzekerheden uit mijn verleden.

 

Groep 4 daar begon het allemaal mee, ik kwam om een nieuwe school. Ik was zenuwachtig, ik was verlegen en durfde niet zo veel. Van het pesten zelf weet ik niet zo veel meer, maar wel van het gevoel wat ik toen had. Natuurlijk weet ik wel voor wat zij mij allemaal uitmaakten, maar vooral het gevoel is mij altijd bij gebleven. Het liefst blijf ik thuis in mijn eigen kamertje. Een veilige wereld die ik voor mij zelf gecreëerd had, waar ik mij als het even kon in terugkeerde.

De basisschool was een hel voor mij. Één keertje werd er een ander meisje zo gepest, dat ik zo blij was dat ik niet gepest werd, dat ik er aan mee deed zodat de aandacht even niet over mij ging.

Daar had ik al snel spijt van en bood mijn excuses aan, aan haar. Want ik wist dondersgoed wat zij voelde.

Het gevoel altijd alleen te zijn, niemand bij wie je terecht kon. Ook al had/heb ik lieve ouders, maar wilde hun niet lastig vallen..ze hadden al genoeg aan mijn kleine zusje die ernstig ziek was. En ook mijn grote zus had wat geestelijke problemen, dus hield ik maar mijn mond.

 

Maar toen kwam de brugklas…

 

Het liefst wilde ik verdwijnen van de aardbodem.  Wat een afschuwelijke periode, als ik er aan terugdenk. Nog nooit was de eenzaamheid zo groot dat ik elke dag huilend uit school thuis kwam. En nog steeds mijn ouders niet laten merken.

Toen de tweede klas, ik liep de kantine in om te gaan eten. Ik wilde aanschuiven aan een tafel waar al een aantal kinderen zaten en zodra ik ging zitten liep iedereen weg.

Dat gevoel raak ik helaas nooit meer kwijt, ik heb het wel een plekje gegeven maar helemaal kwijt raak ik het nooit.

 

3de klas hogere school…

Ik was veranderd van een lelijk eendje in een mooie zwaan…

Iedereen wilde opeens mijn vriend zijn, maar ik was kieskeurig. Niet zomaar koos ik iemand uit om mee om te gaan. Gelukkig het meisje wie ik om vriendschap had gevraagd in de eerste klas, kwam terug op school en we bleven hele goede vrienden ( nu al bijna 20 jaar ).

 

Wat ik hiermee zeggen wil:

Pesten laat littekens achter, wonden die nog altijd niet helemaal geheeld zijn. Onzekerheid wat bij mij speelt, komt uit mijn pestverleden. Ik weet het is geweest, maar soms als de mensen zo hard zijn dan voel ik mij soms nog het kleine meisje van toen.

 

Pesten gaat maar door, kinderen kunnen hard en gemeen zijn. Zij kunnen niet beseffen, inleven in de ander, wat het met een ander doet.  Ouders kunnen hier heel veel aan doen, maar soms zijn zij blind voor wat hun kind doet.

 

Kijk maar naar het verhaal van de school van mijn zoon:

 

Op een woensdag avond werden wij gebeld, de volgende dag Donderdag zou de school dicht zijn dus waren de kinderen vrij.

Toen ik vroeg waarom zeiden ze dat zij een bombrief hadden gehad en dat de recherche uit ging zoeken waar het door kwam.

Om een lang verhaal kort te maken, ging het om een persoon die gepest werd en vond dat er niets aan gedaan werd en de persoon zo boos maakte dat die gene een bombrief stuurde naar school.

Natuurlijk is er door de school heel wat gebeurd en aangepakt, dingen aangescherpt om pesten te voorkomen.

Maar je kan het niet altijd voorkomen, ze doen het op de plekken waar de leraren het niet zien, of uit school of tegenwoordig via cyberpesten. Via het MSN, Facebook, Hyves etcetera.

 

Het is de taak aan ons als ouders, om onze kinderen de gevolgen van pesten te laten inzien, het is onze taak om voor te zorgen dat onze kinderen niet de pestkoppen worden.

 

Het is tijd om met zijn allen op te staan en pesten tegen te gaan.

 

Ik zit er boven op, ook als mijn kind een ander kind pest, leg ik hem uit wat de gevolgen van pesten is. Wat het met een persoon doet, ik vertel hem mijn verhaal, en geloof mij, de tranen springen nog in mijn ogen als ik terug denk aan die periode.


Pesten brandmerkt je voor de rest van je leven.

 

Laten we met zijn allen er wat aan doen, door op onze kinderen te letten, in de gaten te houden als zij achter de computer zitten.

Door te luisteren naar de verhalen van onze kinderen, op hun gedrag te letten.

 

Pesten komt vaak voort uit onzekerheid over henzelf.

 

Dus sta op tegen pesten en deel dit met iedereen…want samen sta je sterk!!!

De commentaren zijn gesloten.