04-04-14

De Huisvuilcentrale Alkmaar...

Huisvuilcentrale
 
Het is 9:00 uur, donderdagochtend. Ik ben op school, waar ik word verwacht. Vandaag gaan we met de auto, naar de huisvuilcentrale in Alkmaar. Ik heb drie kinderen in de auto, waaronder mijn eigen zoon Menno, Ces en Ahmed. 
Ik weet de weg, en ging er op mijn eigen houtje heen. De kinderen waren heerlijk aan het kletsen achterin de auto. Over de snelweg, langs McDonalds zo het terrein op van de huisvuilcentrale.
 
Nog eventjes wachten totdat iedereen gearriveerd was, zodat we konden verzamelen om vervolgens te beginnen aan de rondleiding. We werden geleidt naar een grote zaal, waar eerst voorlichting gegeven werd over het milieu. Er was alleen een klein probleempje. We waren me 18 man, 14 kinderen, 4 volwassenen. Er mogen maar 15 personen tegelijk de fabriek in. Door een miscommunicatie vanuit de kant van de huisvuilcentrale, mochten wij als ouders alsnog een rondleiding. Dus 3 ouders, plus een gids betraden de fabriek, terwijl de rest nog naar de info luisterenden, kregen wij een helm incl. haarnetje, en een geel jasje aan. 
 
Gelukkig één van de ouders stelde een hoop vragen, waardoor ik rusig mijn mond kon houden en luisteren kon naar wat er vertelt werd. We kwamen eerst bij de    

hvc.jpg

verbrandingsovens aan, het is er ruim 1000 Celcius. We mochten even naar binnen kijken, terwijl de gids ons een verhaaltje vertelde. 
Zo liepen we door de fabriek heen, het stonk heel erg als ik er nog aan denk...
Via de controlekamer, waar alles goed in de gaten werd gehouden, kwamen aan bij de grijpers, de kraanmachinist die het vuil in de oven stortte. 
Even nog een praatje gemaakt met de machinist en vervolgens liepen we verder, door een smal gangetje todat we in een warme ruimte aankwamen, waar het zo stonk dat ik er misselijk van werd. De warmte zorgt ervoor dat de lucht niet te harde was. Gelukkig kwamen we buiten uit, waar vuilniswagens van de HVC, maar ook GP Groot in een grote rij stonden te wachten om het vuil aan te leveren. Je zag hoe het gestort werd en ik vroeg of hun het afval niet sorteerden, het gingen scheiden. Maar nee, alles wat zo wordt aangeleverd en alles wat zo in de vuilnisbak wordt gegooid komt allemaal op één grote hoop en wordt verbrandt. Dus ook bussen deodorant, batterijen etc, wat zeer slecht is voor het milieu. 
Ik voelde me steeds naarder worden en vind dat we echt hier wat aan moeten doen. 
Onder het lopen vertelde de gids ook dat zij energie leveren aan de inwoners van Alkmaar, het AFAS stadion. Dat vindt ik een mooi project. 
 
Maar goed, de wereld gaat naar de klote, het broeikaseffect wordt groter en wij als burger helpen daar aan mee. Er moet toch iets gedaan kunnen worden aan dit effect, we zouden toch iets kunnen doen om de mensen meer te stimuleren/motiveren om samen onze aarde te redden, want je kan zeggen wat je wilt maar de aarde is het erfgoed voor onze kinderen. Een beter milieu begint bij jezelf en daarom ben ik ook bezig, zelf het afval te scheiden. Ondanks dat we hier één grote container hebben waarbij niet wordt gescheiden. Ik heb bakjes voor batterijen, electrische apparaten, oud papier en glas. Als iedereen dat nu eens zou doen, zou het al een heel verschil maken..daarom ook het volgende gedicht:
 
 
de zon elke morgen haar ochtendgloed
brengt ons een lach
een liefdevolle groet
met haar gouden stralen 
verlicht zij hemel en aarde
bergen en dalen
zeeën en stranden
de verste landen
vanzelfsprekend wachten wij op een glimp van haar gezicht,
dat zij haar prachtige stralen op ons richt
zo vanzelfsprekend is het niet meer
helaas, de wereld kent nu heel ander weer
de zon die minder vaak haar licht laat schijnen
de donkere wolken laat verdwijnen
tornado’s en winden
die we op de gekste plaatsen vinden
waar gaat het heen
moeder natuur staat alleen
tsunami’s in overvloed
de mens heeft dit gedaan
de natuur die er voor boet
kom laten we samen er voor staan
om voor veiligheid te zorgen,
de wereld voor onze nageslacht te waarborgen
hand in hand
met je buurland
samen als één, arm in arm haken
de wereld beter te maken

 
Maar fijn, de tour was afgelopen en de gids bracht ons terug naar waar we waren begonnen. Een kleine pauze werd ingelast, waar we koffie kregen en koekje. De kinderen kregen limonade en er was tijd voor een praatje. Mijn zoon maakte een prachtige opmerking en dat brak de dag, iedereen moest lachen. 
Nu moesten de kinderen nog beginnen aan de tour en de ouders moesten wachten, samen met een moeder liep ik naar buiten en gingen zitten op een stoeprandje...
Na een tijdje te hebben gekletst en te lachen, besloten we weer naar binnen te gaan, de kinderen zouden spoedig klaar zijn om terug naar school te keren. 
We moesten nog even wachten, maar dan toch kwamen ze terug en maakten we aanstalten om de auto in te stappen. De leraar vond het nogal grappig om mij even in de maling te nemen, waardoor de kinderen moesten lachen. Eenmaal in de auto, gingen de verhalen over de rondleiding. 
Terug de snelweg op en naar school. Op school bedankte de leraar ons voor het rijden en dat wij mee waren. We hebben een hoop geleerd en ik vind het een goed project om kinderen naar Huisvuilcentrale te laten komen, iets te vertellen over het milieu, tenslotte zijn zij het erfgoed van onze wereld...

Commentaren

j'apprecie votre site internet et je me permet de mettre un lien vers le mien . n hesitez pas a visiter !

Gepost door: serrurier paris | 21-02-15

De commentaren zijn gesloten.