05-09-13

Ik ben veranderd...

Net als elk jaar op de eerste woensdag in september is er kermis bij ons in het dorp. Het hele jaar kijk ik er naar uit om naar de kermis te gaan. Heel veel jaren, veel plezier gehad op de kermis. ’s Morgens om 11 uur wordt de eerste borrel getapt. Ook dit jaar ging ik gisteren met veel zin naar de kermis.

Om 11 uur in  het dorp afgesproken met onze oude buurvrouw en een vriend van de familie. Ik heb lekker gefeest/gedanst en ben lekker uit mijn dak gegaan.

Ik wilde even kijken in een andere kroeg en mijn vrienden bleven achter in de kroeg waar wij waren. Met mijn flesje water liep alleen richting de andere kroeg.

Ik was een beetje moe, want stond al bijna 7 uur op mijn benen. Ik ging op een trapje zitten bij die andere kroeg, draaide je shaggie en nam een slok water.

De portier kwam nog even een praatje maken. Ineens kreeg ik een gevoel van geluk over mij heen. Een big smile verscheen er om mijn mond.

Ik dacht: waar ben ik mee bezig? Ik wil naar huis, naar mijn man en kind. Ik keek nogmaals om mij heen en zie allerlei dronken mensen over straat wandelen en besefte dat ik het eigenlijk niet leuk meer vind, die hele kermis. Al die dronken mensen, met wat voor een reden? Gewoon simpelweg dronken worden?

Ik stond op en liep naar huis. Onderweg, de schoonheid van de natuur die mij diep ontroerde. De schoonheid in alles en iedereen…

Wow…

 

Word ik oud? Of is dit gewoon een fase? Ik weet het niet. Maar wat ik wel weet is dat het voor mij de laatste keer is geweest. 

Ik ben veranderd...

maxresdefault.jpg

27-04-13

Spiegel...

 

kinderen.jpg


Kinderen zijn de spiegel van onze ziel ♥ kijk eens goed naar het gedrag van je kinderen en je zult zien waar je zelf aan moet werken ♥ ik vind dit omdat ik het zelf zie. Ik kijk naar mijn eigen kind en zie gedrag wat ik niet wil zien. Ik weet dat ik daar zelf in moet veranderen. Kinderen krijgen meer mee dan je denkt...

20-04-13

Verandering...

verandering11.jpg



Het leven bestaat uit één en al veranderingen. Het is juist goed voor de kinderen dat zij leren met veranderingen om te gaan. Maar angstvallig vasthouden aan het vertrouwde is voor niemand goed. Kinderen moeten leren, dat het leven nu eenmaal uit veranderingen bestaat. Anders leer je ze alleen maar dat wanneer er iets veranderd een grote teleurstelling hen te wachten staat. 
Ik denk ook dat het de ouders zijn, die moeite hebben met de veranderingen, kinderen passen zich heel snel aan.

Het teveel beschermen van je kinderen is niet goed, dan belemmer je je kind in de groei naar een eigen individu.
Hoe moeilijk het ook is voor jezelf, een verandering te moeten doorstaan...probeer het los te laten.
Want hoe je het ook went of keert, de verandering komt er. Is het nu niet deze, dan zal er vast in de toekomst een andere verandering zijn die weerstand bij je oproept...

14-05-12

Mijn geluk...

kind, loslaten, liefde, blij, lach, hartediefje, hartedief, verhalen, gedicht, hartje, leven, mij, wereld, sturen,

Jij maakt mij blij,
jij hartje van mij.
Je lach als beloning,
zoet als honing.
Je oogjes die stralen,
je wilde verhalen.
 Mijn hartediefje,
mijn allerliefste liefje.
Jij maakt mijn hartje zo blij,
jij lief engeltje van mij.
Mama zal er altijd voor je zijn,
ach je bent eigenlijk nog zo klein.
Maar dat zal niet lang meer duren,
dat ik jou de wijde wereld in moet sturen.

13-05-12

Vlinder...

vlinder, gedicht, loslaten, kind, vliegen, spruit, wereld, illusie, leven, geven, liefde, bang, hart,


 
Jij mooie vlinder,
sla je vleugels uit.
Verken de wereld,
 mijn kleine spruit.

Soms de harde wereld,
die je voor je ziet.
Is maar een illusie,
vergeet dat niet.

Ben je even bang,
krijg je niet wat je verlang.
Wees gerust,
jij vind je rust.

Jij lieve schat,
met je mooie hart.
Ik sta altijd voor je klaar,
ga, vlieg nu maar...

Moederdag...

moederdag, liefde, love, kind, keuken, ontbijt, broodjes, warm, ei, verwennen, cadeautje, cadeau, gedicht, mooi, hartjes, leven

Moederdag 13 mei 2012

 

Het is nog vroeg ik werd geroepen, eerst door mijn man en toen door mijn zoontje van 10. Ik lag nog zo lekker en wilde graag nog eventjes blijven liggen. Maar mijn zoon was ongeduldig, want hij wilde zo graag zijn zelfgemaakte cadeautje geven.

Eenmaal wakker werd ik naar de keuken begeleid, waar een overheerlijk ontbijt voor mij klaar stond. Gekookte eitjes, warme broodjes, verse jus'd orange...echt een verwennerij.

Naast mijn bord lag een cadeautje, verpakt in papier met allemaal hartjes erop. Ook zelf gemaakt door mijn zoon. En op het cadeautje zat een rol papier vastgeplakt.

Ik opende als eerst die rol papier op het cadeautje en ik begon te lezen wat er op stond, de tranen sprongen in mijn ogen..

Ik hou van jou
en ik blijf je trouw
Jij bent heel erg lief
echt mijn grootste hartedief
Jij bent mijn mama
ik jouw zoon
We zijn zo gelukkig
net als een droom

Zo verschrikkelijk lief, ik pakte mijn zoontje vast en begon hem te knuffelen.

Ik ging verder met het cadeautje uitpakken, een bloempotje geschilderd voor mij met de woorden : I love you en wederom hartjes...

In het bloempotje zitten 5 zaadjes, voor de zekerheid. Voor als er een of twee niet gaan groeien.

Zo wat een geweldige moederdag voor mij...

Ik voel mij intens gelukkig en het gedicht was mijn mooiste cadeau wat ik mij kon wensen. Wat hou ik toch van jou, lieve kleine/grote man!!!

12-05-12

Voor de moeders onder ons!!!


 Een moeder ben je niet voor even, perfect kun je het niet doen.

Er zit geen gebruiksaanwijzing bij de geboorte van je kind. Je doet op gevoel wat je kunt.

Je kan niet altijd perfect zijn, en ik ben geen perfecte moeder maar ik hou wel van mijn kind.

Alles wat ik doe, doe ik uit liefde. En misschien niet goed genoeg voor een ander.

Beter dan mijn best kan ik niet doen.

Ook jij lieve mama bent een goede moeder en perfect zoals jij bent.

Ik hou van je, en ook al doe je af en toe een beetje gek;) jij blijft mijn moeder van wie ik zielsveel hou!!!

14-04-12

Je hart...


 

hart, gebroken, liefde, ik, kern, aandacht, kind, love, zoeken, puur, mooi, lief, wonderbaarlijk, wonder, stap,


Je hart, mooi en puur, maar vaak gebroken.

Maar toch "wonderbaarlijk" weer geheeld.

De wonden zijn dicht, maar toch voorzichtigheid geboden...


Stapje voor stapje kom je steeds dichterbij, dichterbij naar de

kern van je "eigen ik". 


Je innerlijke kind die zo graag geknuffeld wilt worden, zo graag

wat aandacht wilt. 


Waarnaar ben je op zoek?

Steeds heb je het gevoel weer op je bek te gaan.

Je vraagt je af: Waarom?

Waarom mag ik niet gelukkig zijn? 


Heel zachtjes fluistert de wind de woorden als wijsjes in je

oor:

"Hou van mij"...hou van je zelf, het innerlijke kind in jezelf

en ontvang de gave om lief te hebben.

28-06-11

Voor mama...


03-11-10

Herfst... en mijn gedachten..

 herfst.jpg

Ik kijk naar buiten, en daar schijnt de zon. Door de bomen heen, recht in mijn gezicht. De zonnestralen schijnen met hun licht over elk stukje groen wat ik kan zien. Het is zo mooi... ik word er stil van. Eigenlijk wil ik mijn camera wel pakken en een mooi plaatje schieten. Maar mijn batterij is leeg... dus veel kan ik er niet mee.

 

Ik geniet van de rust en stilte om mij heen, van het uitzicht op het park. Ondertussen droom ik... over de mooie dingen van het leven. En over aanstaande zaterdag, ja dan word ik 30 jaar. Wat vliegt de tijd voorbij, helemaal sinds ik moeder ben.

 

De dagen worden maanden, de maanden worden jaren en zomaar ben je ineens 30 jaar. Ik denk terug aan mijn leven... wat er allemaal is gebeurd en wat ik anders heb kunnen doen. Ik heb vele fouten gemaakt, maar gelukkig, er ook van geleerd.

 

De stormen in mijn hoofd zijn verdwenen, een moment van rust is wedergekeerd. De spanning die over mijn schouders heerste, zakt langzaam af. De glimlach die op mijn gezicht verschijnt, zijn net als de zonnestralen die op mijn huid prikken...

 

De geur van de herfst neem ik in mij op, de geluiden van de natuur die ik hoor...

De intense rust die ik nu voel...een waar genot.

05-06-10

Een hele enge droom...

 

 

Vanmorgen om even over 5:00 werd ik huilend en naar wakker. Ik heb zo raar gedroomd, zo eng ook. Het ging namelijk zo....

 

Wij, de familie en familie van vrienden waren in een groot gebouw in het buitenland. Het leek wel Spanje aan de kleuren van het gebouw te zien. Er waren veel kleine kinderen mee, en ook een kleine baby. Van wie dat kind was weet ik niet echt. Opeens stortte een deel van het gebouw in. Ik kreeg het gevoel dat ik wel dood was en ging op zoek naar mijn lichaam. Om een soort bevestiging voor mij zelf te hebben dat ik echt dood was. Maar intussen kon iedereen mij gewoon nog zien, en hielp ik zoeken naar de kinderen. Toen ik naar de kelder ging, daar was een soort mortuarium keek ik door een raampje naar binnen.

En daar zag ik mijn lichaam, in stukken op een tafel liggen. Ik kon echt zien dat het mijn lichaam was. Toen besefte ik dat ik echt dood was.

 

Ik ging op zoek naar Menno en mijn zoontje Menno jr. Ik vond eerst mijn moeder, en toen draaide ik mij om en zag Menno en Menno voor mij staan. Ik keek ze aan en begon te huilen.

Ik voelde mij transparant worden, en vertelde hoeveel ik van hun hou. Ik gaf ze een kus, en zweefde langzaam naar boven.

 

Ik was zo aan het huilen, het gevoel afscheid te moeten nemen van Menno en Menno deed zo veel pijn.

Toen ik boven was, zag ik een plek wat mij het gevoel gaf dat als je daar heen ging dat je dan in een soort hel terecht zou komen.

Maar toen kijk ik naar de plek waar ik naar toe zweefde en zag een mooi wit licht.

 

Ineens besefte ik, dat dit een les was. Ik moet leren dat ik niet bang hoef te zijn voor de dood, en ik moet de dood accepteren. En dat zei ik in mijn droom ook tegen mijzelf. Maar ik was wel bang, en besefte ook dat mijn vader daar op mij wachtte. Ik riep heel hard om papa, en ik voelde mij zo verdrietig. Maar ook heel blij dat ik mijn vader weer zag.

 

En toen werd ik huilend en bang wakker...

04-06-10

Menno: "het spookt in huis"...

DSC_0189

Vanmorgen nadat ik wakker werd van de wekker, ben ik opgestaan en na mijn gewoonlijke ochtendritueel uitgevoerd te hebben, ben ik zoals gewoonlijk die kleine wakker gaan maken. Daarna kleding gepakt voor die kleine, broodjes smeren, koffie zetten et cetera. We zitten uiteindelijk op de bank en die kleine is zich aan het aankleden. Waarop hij opeens zei: “mama, kijk die lamp”. Ik kijk naar boven en daar hangt die lamp, nog maar aan één draadje.

 

Ik Menno bellen en vroeg hem: “was je vannacht Tarzan aan het spelen, of zo”. Waarop Menno begon te lachen en antwoordde: “het spookt echt in huis”. “Hoezo” antwoordde ik.

Na weer eens een keertje op de bank in slaap te zijn gevallen ( wat regelmatig gebeurt ), hoorde ik precies om klokslag 4:00 ( naar aanleiding van de klok van de onderbuurvrouw ), een hele harde knal. “ Ik schrok me wezenloos”voegde Menno er aan toe.

 

De lamp kwam naar beneden, en hij hoorde allerlei geluiden. Hij vertelde mij dat hij behoorlijk geschrokken was en zei: “het spookt echt in huis”. Waarop ik natuurlijk in de lach schoot, en er realistisch tegen aan kijk. “ Het zal wel gewoon gekomen zijn door de bovenburen, oke die rennen natuurlijk niet 's nachts door het huis. “Trouwens je weet het maar nooit, van wat soort spelletjes ze houden”. Maar goed, door het vele rennen van die kinderen die boven ons wonen zal er waarschijnlijk wel het één en ander los gaan zitten en vandaar dat op een gegeven moment dat die lamp een keer naar beneden moest komen.

Maar toen herinnerde ik mij een voorval, van vorig jaar augustus ongeveer. Wij woonden toen net even tijdelijk bij Rob en mijn moeder. Op een avond, dat die kleine op bed lag, en mijn moeder en Rob even een weekendje naar Enschede waren. Hadden Menno en ik echt keiharde bonje. We waren zo boos op elkaar, en we zaten in de woonkamer elkaar alleen maar verwijten te geven.

Alle lichten waren nog uit, tja het was nog licht buiten dus verlichting was niet echt nodig.

Toen tijdens het vele gekibbel, hoorde we ineens een hele harde knal. Zomaar uit het niets viel de lamp in keuken naar beneden.

 

We schrokken ons echt kapot en zeiden tegelijk: “dat het mijn vader is”. Hij zal wel boos zijn omdat we zo'n harde ruzie hebben”. Ruzie hadden we niet meer, en weken lang daarna ook niet. “ Hoe zou dat nou komen”. Maar in ieder geval, zo'n ruzie als toen hebben we niet meer gehad.

 

En daarnaast maken regelmatig wat van die rare verschijnselen mee, en is Menno dus een beetje bang geworden, nou ja bang. Het is zo ongrijpbaar voor hem, hij kan het niet echt verklaren. Dat denk ik maakt het allemaal een beetje eng voor hem.

 

“Ik” nee, ik ben niet bang. Ik zie het heel anders, ik zie het soms als een teken en soms denk ik gewoon ook heel realistisch na over hoe het zou kunnen gebeuren. Vaak weet ik ook wel wanneer het een teken is van boven en wanneer niet. Zoals die lamp die naar beneden viel, naar aanleiding van een ruzie. Ja, daar geloof ik wel in dat het mijn vader is geweest. Maar vannacht, nee daar is gewoon een heel logische verklaring voor.

 

Want elke dag, voel je het hier in huis trillen van het geren boven ons. Die kinderen die stormen echt door het huis. Het lijkt net een stormbaan hierboven.

Maar al met al, of het nou hier daadwerkelijk spookt in huis, ik denk het niet. Maar wie weet, dat er vandaag of morgen iemand wel wat van zich laat horen...

25-05-10

Trots op mijzelf...

 

Vanmorgen was het zover, na veel gehaast en alle spulletjes bij elkaar gezocht te hebben ging ik op weg naar de laatste keer therapie. Het voelt als een opluchting, een overwinning. Ik heb eindelijk de teugels van mijn leven weer in mijn eigen handen.

Na jarenlang afhankelijk te zijn geweest/ gevoeld te hebben. Kan ik zelf weer beslissingen nemen, durf ik zelf weer beslissingen te nemen.

Ik heb veel inzicht in mijzelf gekregen, en ik merk en voel nu wanneer mijn grens bereikt is. En het voelt nu goed om eindelijk eens “NEE” te durven zeggen.

Ik heb weer vertrouwen in mijzelf, en durf ook vrij veel weer. Ik ben er natuurlijk nog niet helemaal, maar met kleine stapjes kom ik langzaam waar ik wezen moet.

 

Ik kan mijn grenzen aangeven, in mijn eigen kracht staan. Ja, ik ben super trots op wat ik bereikt heb. Ik leef ook heel erg mee met de meiden die ik daar heb achtergelaten, maar ik weet dat deze meiden het stuk voor stuk redden. Het zijn een pracht van vrouwen, maar ze moeten alleen leren om weer van hunzelf te houden. Kijk het is mij ook gelukt, dan kan iedereen het. Ik heb ontzettend

veel er aan gehad, ik ben weer een “IK” en dat heb ik heel lang niet gevoeld.

 

Maar toch het afscheid viel mij zwaar, had niet gedacht dat het zo moeilijk voor mij was dit alles te moeten loslaten. Die elke dinsdagochtend moet nu een andere invulling krijgen. En ik denk dat ik Menno gewoon laat overblijven en iets voor mij zelf ga ondernemen. Hetzij motorrijden, tekenen, schilderen, beeldhouwen noem maar op. Gewoon tijd voor mij zelf, minimaal 1 dag in de week neem ik die rust. Ik leef mijn leven, en niemand anders. Ik laat mij niet meer leven, ik ga voor mezelf. En nu ik dan dit allemaal voor mij zelf doe merk ik ook dat ik er voor anderen kan zijn. Maar ik weet nu wel wanneer ik “STOP”moet roepen, en even gas terug moet nemen.

 

Mijn gezin is met mij meegegroeid, dat vind ik fantastisch om te zien. Mijn man en ik, lijken wel een verliefd stel af en toe. Mijn zoontje gaat ook erg goed, al met al: “ik ben zo blij dat ik die stap voor mij zelf heb gezet” dat ik meeneem wat ik geleerd heb en af en toe nog eens terug lezen over die moeilijke tijd in mijn leven. Blijf schrijven, praat, uit je gevoel. Dat zijn drie dingen die ik nu doe, en het werkt. Mijn man begrijpt mij ook meer en beter, waardoor het communiceren tussen ons veel beter gaat. Ik ben gewoon trots, op mijn man, mijn kind en natuurlijk mijzelf...

08-05-10

Loslaten...

758

 

Dat is het moeilijkste wat je als moeder zijnde moet doen. Ik wil mijn kleine ventje nog zo beschermen tegen de grote boze wereld, maar ik kan hem niet meer tegenhouden in de dingen wat hij wil doen, en dat zou ook niet goed zijn.

Ik vind het verschrikkelijk moeilijk en word er ook wel verdrietig van, ik weet mijn god niet hoe ik hem moet loslaten. Ik weet niet hoe het moet, ik kan het niet.

Het idee dat het allemaal zo snel gaat, dat hij zo snel groot wordt. Hij zit nu al in groep 4, en over 2 maanden alweer in groep 5. En dan nog 3 jaar en hij gaat naar de brugklas, jeetje de tijd vliegt voorbij.

Ik hoop dat hij dat knuffelen blijft houden, maar denk het niet als hij teveel naar zijn vader kijkt. Die is niet zo van het knuffelen, maar ik wel ik vind het heerlijk om hem in man armen te hebben en te kroelen en knuffelen. Maar ja straks als hij groter word dan wil hij het zelf ook niet meer denk ik.

 

Het groot worden op zich is al niet makkelijk, maar als je dan nog zo'n overbeschermende moeder hebt is het nog moeilijker. Ik wil hem behoeden voor de gevaren op de weg, de gevaren van andere mensen. Het liefst wil ik hem bij me houden zodat ik altijd op hem kan letten.

 

Ik denk daarom dat het als het s'avonds is dat ik zo blij ben als hij op bed ligt, zodat ik niet continu het gevoel heb dat ik zo op hem moet letten. Het is toch wat, zodra hij wakker wordt ben ik bezig met hem, in de gaten houden voor hem zorgen. Zorgen dat hem niets overkomt, overbeschermen. Mijn man zegt ook vaak tegen mij dat ik hem eens los moet laten, hij zijn eigen ik moet ontwikkelen. Dat snap ik zelf ook wel, maar ik vind het zo moeilijk. Ik wil ook dat hij zijn eigen ik ontwikkelt, zijn horizon verbreed. But it's so damn hard to do it...

05-05-10

Mijn kleine ventje is niet klein meer...


Het besef is er opeens, mijn ventje die zo klein was is niet zo klein meer. We hadden het net over zijn 9de verjaardag en hij vertelde mij ik wil alleen een aardbeien taart maar zonder kaarsjes. Opeens bedenkend hij is niet klein meer, hij gelooft ook al niet meer in sinterklaas. Ik vind het eigenlijk niet zo leuk, hij wordt al zo groot. Straks gaat hij naar de brugklas, en gaat hij een eigen leven leiden. Jeetje had niet gedacht dat het zo'n impact had op mij.

Nu zit hij heel stoer op de bank, naar de televisie te kijken en is het besef er gewoon. Mijn kleine kereltje is niet klein meer.

Ik zie het al helemaal voor mij, straks 14, 15 jaar komt hij thuis uit school met zijn vrienden. Gaan ze hier op de bank hangen. ( hangjeugd ) hihi. Maar toch vind ik dat idee ook erg leuk. Ook het idee, wat ik vroeger met mijn ouders deed. Het samen uit gaan, naar de kroeg gaan. Zou het ook leuk vinden als hij straks bijvoorbeeld met koninginnendag met ons meegaat naar het waagplein. Drinken mag hij dan nog niet, maar ja aan de andere kant ze doen het toch wel als je er niet bij bent. Dan liever ben ik erbij en kan ik hem in de gaten houden dat hij niet teveel drinkt.

Ik loop nu wel erg op de zaken vooruit, moet er eigenlijk niet aan denken. Maar ja voor je het weet is het zover, en is er geen weg meer terug. En dan het ergste ik moet hem loslaten, ik weet niet of ik dat wel kan. Ik heb daar nogal veel moeite mee, wil hem het liefste klein houden. Ja dat is het moeilijkste wat ik ooit moet doen, is mijn kleine ventje loslaten de grote boze wereld wacht op hem.

Als ik hem niet loslaat, maak ik hem veel te afhankelijk van mij en dat wil ik ook niet. Veel mensen zeggen mij dat ik hem een keer moet loslaten, maar ik ben veel te bang dat er wat met hem gebeurd. Dus ik ga mijn best doen en probeer hem los te laten. Ga lieverd sla je vleugels uit, maar weet wel mama is hier als je toch nog besluit in je moeders veilige armen te willen liggen.
Maar toch ik noem hem nog steeds die kleine.

Een bange moeder...

20-01-09

Werk zoeken...

Jeetje het is moeilijk om werk te zoeken in deze tijd. Ik kan alleen maar parttime, en onder schooltijden. En daarnaast zit ik ook weer op school, dus lekker druk. Ik werk nog op kantoor voor mijn man. Dus al met al, lekker druk.

Dan vragen ze weer diploma´s, ja ik heb wel een diploma. Maar ja, parttime timmeren dat vragen ze nergens. En ook niet alleen werken onder schooltijden. Ze vragen dan ook of je flexibel kan zijn, nee dat gaat niet want ik heb een kind. Zou dat alleen aan de credit crisis liggen, nou ik denk het niet. Ik denk gewoon dat het over het algemeen moeilijk is voor moeders om te werken. En als je werkt, zou je er toch graag iets aan over willen houden. 

Ik weet nog wel dat ik vier dagen werkte toen ik mijn kind al had. Ik werkte dus vier dagen, drie dagen zat hij op de opvang en een dag paste mijn moeder op. Werkte ook niet moest meer aan de opvang betalen dan dat ik verdiende. Dus als je wilt werken als moeder zijnde, is het niet makkelijk. Daarnaast zit ik ook met mijn rug, en fysiek werk is dus ook niet haalbaar voor mij. Moet echt op kantoor zitten.
Gelukkig vanaf donderdag ga ik naar school en ga ik leren voor boekhouder.

En dan ben ik in september klaar met school, maar ja dan in de tussen tijd evengoed werk zoeken.

Liefs Denise

17-01-09

Positief

 

Het is makkelijk om het te zijn, maar moeilijk om het te blijven.  Ik weet wel dat het heel veel uitmaakt als je alles positief bekijkt en dat je leven er veel beter en leuker op wordt.

Ik heb zoveel meegemaakt de laatste tijd dat het heel moeilijk was voor mij, maar gelukkig kom ik weer met beide benen op de grond.

 

Als je alles positief bekijkt komen er ook positieve dingen op je pad. Ik heb het nu zelf ondervonden en vind het steeds leuker. Zowel zakelijk als privé merk ik dat heel erg.

 

Ik weet wel dat het dus soms wel eens moeilijk is om het te blijven, maar daar werk ik hard aan.

Een tijdje terug kon ik niet meer genieten van de kleine dingen er was gewoon te veel gebeurd. Mensen van wie heel veel houd, zijn overleden en dacht echt op een gegeven moment dat iedereen van wie ik hou weg gingen uit mijn leven.

 

Ik raakte in een dip, en heeft een tijdje geduurd voor ik eruit kwam. Maar ik ben helemaal weer terug en weet nu ook dat als je positief blijf dat het allemaal wel goed komt.

 

Maar ik mis wel bepaalde kleine dingen, zoals een bepaalde gezelligheid die ik vroeger had. Toen papa er nog was en ome Henk. Maar denk ook dat het heel normaal is, en dat het vanzelf weer terugkomt.

 

Het gevoel intens gelukkig te zijn durfde ik niet meer te hebben, maar als ik nu kijk naar mijn kleine ventje ook al is hij af en toe echt een boef voel ik mij toch gelukkig. Als hij lekker bij mij ligt en lekker knuffelt met mij. Voel ik mij intens gelukkig, en ben ik niet bang meer.

 

Maar ook als ik naar mijn man kijk, als hij na een dag van hard werken weer thuis komt. En uitgeteld op de bank ligt te slapen voel ik mij intens gelukkig. Hij werkt zo hard voor ons gezin, om ons een leuk leven te geven. 

Ik hou zo verschrikkelijk veel van die twee kanjers.

 

Liefs kus Denise

15-08-08

Een kind

 

Zo onschuldig

Zo klein

Zo geduldig

Spelend zo fijn

 

Zonder zorgen

Denkt het kind

Aan de dag van morgen

Wat het dan weer vind

 

Eerlijk en oprecht

Zonder na te denken

Weten ze echt

Hoe ze jou de liefde moeten schenken

 

soms springen de tranen in je ogen

kijken ze je hartverwarmend aan

het vermogen

met een glimlach op je mond te laten staan

 

© by Denise

12-06-08

Dit heb ik ergens gelezen en vond dit erg mooi..

Onvoorwaardelijke liefde

Liefde zonder voorwaarden, er wordt van je gehouden, niet om wat je doet maar gewoonom wie je bent, omdat je bestaat.      Je hoeft niets te doen, om die liefde te verdienen. Als je je dit moeilijk kunt voorstellen, denk eens aan de band tussen moeder/vader en kind. Als je het geluk van een eigen kind hebt mogen ontvangen, dan weet je wellicht waar ik het over heb. Je houdt onvoorwaardelijk van je kind, wat er ook gebeurt.

Zo wordt ook van jou gehouden.

Liefs Denise

29-05-08

Zo mooi, om stil van te worden...

EEN MOOIE GEDACHTE.

Dit is echt om stil van te worden pfff



REGEN...

Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze had net boodschappen gedaan in de supermarkt, met haar moeder.

Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige roodharige sproetige
beeld van onschuld.Het stortregende buiten.

Je weet wel, dat soort regen dat goten en
afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten.

We stonden allemaal onder deze luifel aan de ingang van de supermarkt. We wachtten, sommigen geduldig, anderen 'geïrriteerd', omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.

Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.

Herinneringen van 'rennen en spetteren' als een 'kind', zo zorgeloos spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress...

Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance onderbrak waar we allemaal in gevangen zaten.

'Mama, laten we door de regen gaan rennen', zei ze. 'Wat?', vroeg mama.
'Laten we door de regen gaan rennen!', herhaalde ze.

'Nee, lieverd. We wachten totdat het wat minder wordt' antwoordde mama.
Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: 'Mama, laten we door de
regen gaan rennen.' 'We worden doornat als we dat doen,' zei mama.

'Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen', zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok.

'Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden?'

Het meisje zei kalmpjes: 'Weet je dat niet meer? Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je: 'Als we hier samen doorheen komen, komen we door alles heen!'Iedereen was opeens muisstil. Je hoorde niets anders dan de regen.

We stonden allemaal doodstil.
De volgende minuten kwam er niemand en ging er niemand weg.

Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden. Sommigen zouden het
weglachen of haar voor gek uitmaken. Sommigen zouden zelfs negeren wat ze
zei. Maar dit was een moment van affirmatie in een kinderleven. Een moment

van onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal

bloeien in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven.

'Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen.

Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, nou,

dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig,' zei mama. Daar gingen ze.

We stonden daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze daar vooruit sprongen tussen de auto's door, en jawel, door deplassen. Ze hielden hun

boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat. Ze werden doornat.

Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten als

kinderen onderweg naar hun auto's.

En ja, ik ook. Ik rende en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig.

Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je

gezondheid wegnemen. Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen...

Vergeet daarom niet om 'tijd' te maken en de gelegenheden te pakken om elke dag herinneringen te maken.

Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd.

Bewaar de zonnige dagen voor de donkere momenten.

Een vriend zond mij deze boodschap om mij te herinneren aan het leven en de waarden in het leven...

Samen een glaasje wijn, een frisse pint, een gezellige BBQ onder buren en
vrienden, een terrasje, genietend van de dag en dagelijkse dingen, en een beetje humor...

Ik hoop dat je het apprecieerde.

IK HOOP DAT JE STEEDS DE TIJD NEEMT

OM DOOR DE REGEN TE RENNEN.

Ze zeggen dat het een minuut duurt om een speciaal persoon te vinden, een uur om hen te waarderen, een dag om van hen te houden, maar een heel leven om hen te vergeten.

17-02-08

Lachspiegels... het genieten van de kleine dingen

Gisteren liepen we in Beverwijk, door de Beverhof heen. Die kleine en ik.  Binnenin in de Beverhof staat een lachspiegel. Samen met die kleine ging ik ervoor staan, en die reactie van die kleine. Ik zal het nooit meer vergeten. Hij begon te dansen, zoals de Grieken dat doen. Er kwamen allemaal mensen om ons heen staan en keken naar die kleine. Iedereen begon te lachen, het was zo´n mooi gezicht. Een ventje van zes jaar, die op zo´n manier de aandacht van wildvreemde mensen kon trekken. Ik voelde mij trots, en gelukkig. Die kleine kon mij aan het lachen maken, en hij zelf voelde zich ook goed vandaag. Hijzelf lag ook helemaal in de deuk, hij liep naar voren en naar achteren en begon weer te dansen. Zo leuk, echt een boefje. Hoe dichter hij naar de spiegel toeliep hoe langer hij werd, en hoe verder hij eraf ging hoe kleiner hij werd. Hij vond het zo geweldig dat ik hem niet meer meekreeg. Gewoon een kind, heel onschuldig die jezelf en wildvreemde mensen aan het lachen kon krijgen. Dat noem ik nou het genieten van de kleine dingen.

Liefs Denise

09-11-07

Mijn kleine ventje

DSC_0336

 

DSC_0345

11:40 | 11:40 | Denise | Denise | Algemeen | Algemeen | Permalink | Permalink | Commentaren (0) | Commentaren (0) | Tags: foto, kind, menno | Tags: foto, kind, menno |  Facebook |  Facebook | |

28-08-07

Hoe voed je een kind op?

Hoe voed je een kind op?

Nergens geen gebruiksaanwijzing, hoe moet je dat allemaal doen. Als je een man hebt die niet op één lijn ligt. Hij totaal niet meewerkt aan de opvoeding. Als hij zegt dat hij een opa kleinzoon relatie heeft met het kind. Tja, dan komen ze met zo’n vraag bij jou.

Ik ben wel gek op mijn man vertelde zij met tranen in haar ogen, maar ik trek het niet meer zij ze zo. Ik weet niet waar ik moet beginnen, het is zo moeilijk. Maar ze weet wel dat het komt door dat zij en haar man niet op één lijn liggen. Dat zij totaal verschillende opvattingen heeft op het opvoeden ten opzichte van haar man. Onze ouders vertelde zij, schelen ook bijna twintig jaar. Daar zit dus een hele generatie tussen. We zijn gewoon totaal anders opgevoed, maar ik denk niet dat het aan onze opvoeding ligt. Maar misschien omdat mijn man zelf nog een klein kind is. Ik heb het gevoel dat ik mijn eerst moet opvoeden, voordat ik met het opvoeden van mijn kind kan beginnen. Zo vertelde zij, dat als hij de hond uitlaat dat hij een kind van vier rustig een uur alleen thuis laat. Zo durft zij nooit eens alleen weg, zij is bang dat er wat met haar kind gebeurt. Ze heeft er geen vertrouwen meer in dat hij veilig is bij haar man.

Een kind laat je niet in een kindonvriendelijke buurt alleen op een speeltuin, en dan erachter komen als je gaat kijken dat het kind weg is. Nou dan weet je niet waar je het zoeken moet vertelde ze mij.

Mijn hart ging tekeer, ik wil haar zo graag helpen maar zelf weet ik niet hoe. Ik heb ook geen opvoeddiploma. Ik voelde helemaal met haar mee, en pakte haar hand vast.

Zo is het ook dat de kleine ook niet sociaal is, hij doet raar tegen andere mensen. Hij is altijd kortaf, en schreeuwt ook heel snel. Ik ben zo moe vertelde ze. Ik wil zo graag leuke dingen met hem doen, spelletjes, naar de speeltuin of leerzame dingen maar ik ben te moe. Ik moet de hele dag door corrigeren, de hele dag scheidsrechter spelen tussen mijn man en die kleine. Het is zo vermoeiend, ik kan er niet meer tegen.

Hoe moet je zoiets nou oplossen, dacht ik.

Toen vertelde zij, dat zij wel samen opvoedprogramma’s keken. En dat hij zich wel herkende in de vele vaders op de tv. Maar inderdaad net als die vaders, is hij een paar dagen goed bezig. En dan verzwakt het weer, hoe hou je vol zegt hij dan.

Die kleine discussieert ook als een volwassen persoon, het is net alsof je tegen een volwassen iemand aan zit te praten.  Het is zo vermoeiend, ik ben te moe om wat te doen en eerlijk gezegd heb ik er ook geen zin meer in zei ze. Ik weet niet meer hoe ik hiermee moet omgaan. Mijn man is al regelmatig aangevallen door mensen om het feit dat ze zien, hoe hij met die kleine omgaat.

Als die kleine hem slaat, laat hij dat toe. Het mag allemaal, hij zal niet even zeggen van dat hij dat niet mag doen.  Ja ik weet ik ben ook niet altijd perfect, maar ik weet wel dat als je opvoed dat je op één lijn moet zitten. En geen ruzie moet maken waar het kind bij is, en niet over het kind moet discussiëren waar hij bij is. Ik ben het heel vaak niet eens met mijn man, zoals ik vind als hij naar school moet geen tv mag kijken in bed. Heel even een boekje lezen mag, daar leert ook nog van. Maar dan echt om acht uur de ogen dicht. Half acht in bed liggen is een mooie tijd, maar dan ook echt acht uur het licht uit. Maar dan kom je thuis, s’avonds laat, en dan zie je dat die kleine nog wakker is terwijl hij de volgende dag naar school moet en gym heeft, en daarna ook nog zwemles. Ja vind je het gek dat het kind oververmoeid raakt.

Ja hoe moet je dat oplossen, als iemand raad weet. Dan hoor ik het graag.

Liefs Denise

10:04 | 10:04 | Denise | Denise | Algemeen | Algemeen | Permalink | Permalink | Commentaren (0) | Commentaren (0) | Tags: opvoeden, kind, ouders | Tags: opvoeden, kind, ouders |  Facebook |  Facebook | |